"ehm... dat bedoelde ik niet helemaal... Maar, dit werkt ook wel" *Grijnst*
"Pablo, maar ons ook maar zichtbaar, wil je?"

*Muad's vader verstijft als hij merkt dat hij onder schot gehouden wordt*
*Hij kijkt rustig om, en kijkt een geweer regelrecht in de loop aan*
"hm... dit is grappig... Ik heb niets gemerkt van een leger dat dit schip is binnen komen vallen... en zij wisten zeker niet wie ze tegenover zich hadden"
*Muad's vader haalt uit naar 1 van de manschappen*
*Muad legt vlak voordat zijn vader raakt een hand op pablo's schouders, en zijn illusies worden een moment massief*
*De geraakte man vliegt door de ruimte, en beland toevallig in een aanslaand martelwerktuig*
*De illusie ondergaat stilzwijgend de martelingen*
(Muad's vader)
"hm... ze hebben wel ballen, zeg..."
(Muad, fluisterend)
"Nu Pablo! Maak ons zichtbaar"

"Môge Pa"
"Het is av.... Muad'Dhib?!?!"

*heeft ze zichtbaar gemaakt en komt zelf ook tevoorschijn*
*kijkt naar de man die gemarteld word terwijl hij naar voren loopt*
"Ik neem aan dat je hem al kent?"
*wijst naar Muad*
"En ik neem ook aan dat deze mannen geen seconde meer zullen twijfelen de eerst volgende keer dat jij je hand uitsteekt"

*Muad's vader slaat Pablo verveeld weg*
"ach... houd je mond..."
*Pablo mist op een haar na een ander martelapparaat, en kwakt tegen de muur*

(Muad's vader)
"Muad'Dhib Chimerae... Jij dacht zeker ook, laat ik de rollen maar eens omkeren... Laat ik eens op mijn arme vader jacht gaan maken, in plaats van andersom...
En terwijl ik dat doe, laat ik dan maar eens misbruik gaan maken van anderen, door net alsof te doen dat ik hun vriend ben.
Dan kan ik hun eerst voor de leeuwen werpen, zodat mijn arme vader verzwakt is, zodat ik hem makkelijker kan verslaan..."
*lacht*
"Chapeau, mijn zoon! Eindelijk ben je eens slim, en eindelijk laat je je duivelse kant opbloeien"
*Muad's ogen worden een moment rood, maar schieten daarna onmiddelijk weer terug naar goud*
"Nee Pa, ik maak nu jacht op je, omdat je mijn vrienden gevangen neemt"
*Muad's vader lacht bulderend*
"Denk je nu echt dat ik dat geloof? Ik zag je ogen wel even rood worden. En volgens mij, zag dat leuke dingetje daar tegen die deurpost dat ook.
Zullen we aan haar eens vragen wat ze van je denkt? Wat ze denkt van haar goede "vriend"?
Wie zal ze eerder geloven, denk je? Mij of jou?"

"ach, loop toch naar de plomp"
*loopt in de richting van vader en zoon, en legt haar hand op de schouder van Muad.*
"het enige dat jij wil is me aan het tewijfelen maken, zodat je daar gebruik van kan maken.

mensen geloven wat ze willen of denken te zien, alleen daar trap ik niet meer in."

*is langzamerhand aan het beginnen energie te verzamelen, is de vader van Muad zo langzamerhand net zoveel gaat haten als dat Muad zelf doet*

(Muad's vader)
"Hm... goed werk van je, zoonlief, goed werk. Ze vertrouwd je volledig... Maar weet ze je geschiedenis wel? Al die mensen die je vermoord hebt, alleen maar omdat je bloed wilde proeven? Al die mensen, mannen, vrouwen, kinderen, ouden van dagen. Hele planeten heb je onder handen genomen, alleen maar omdat je bloed wilde zien.
Kent ze dat gedeelte van jou ook?"

"voor zover ik weet nog niet, maar volgens mij is dat omdat door al dat gedoe er nog geen geschikte tijd is geweest om het te horen te krijgen."
*denkt eventjes aan Madarian*
"en daarbij, Madarian deed hetzelfde, omdat hij niet anders kon. ik ben niet makkelijk af te schrikken door een bloederige geschiedenis."

*staat gelijk op*
"Het is maar dat ik alles voor Muad wil bewaren of anders..."
*doet een paar stappen naar voren*
"Mannen vuur op mijn teken"
*opeens hoor je allemaal geklik van de wapens (dat ze geladen zijn/worden)*
"Maar als je dat ook nog maar 1 keer flikt..."

(Muad's vader)
"Huh? Sta jij nog? hm... je bent toch sterker dan dat ik dacht... Maar ehm... denk je nu echt dat ik bang ben voor een paar kogeltjes?"

(Muad)
"Arya, dat gedeelte van mij ken je wel... Weet je ons sparring gevecht nog? toen mijn moeder ingreep?"
"En trouwens, Pa, dat was 50 jaar geleden. De Engel in mij heeft de controle nu.
En laat nu Madarian vrij!"
(Muad's vader)
"of anders?"
*Kijkt Muad en Arya nieuwsgierig aan, maar laat Pablo volledig links liggen*

"Ik wou er nog aan toevoegen dat het energiewapens waren..."
*gaat maar rustig tegen een muur zitten en wacht het conflict af*

(Muad's vader)
*Prikt in de loop van 1 van de wapens*
"Wou je zeggen dat dit soort gevalletjes energiestralen uit kunnen stoten? Maak dat de kat wijs. Vuur dan maar, als je zo zeker bent dat je mij hiermee kunt vloeren"

"anders dan krijg je met meer dan alleen vuurwapens te maken"
*in haar hand verschijnt een zwaard, deze keer een fel wit zwaard. ook in haar ogen verschijnt een gevaarlijke gloed*
teveel mensen en andere wezens hebben zich negatief met mijn leven bemoeid..

"Energieballen.., en ik zou het graag willen"
*kijkt naar Muad*
"Heb ik toestemming of wil jij je erop uit leven?"
"Zo'n heel peleton wat er op los knalt laat niet veel te genieten over..."

(na Arya's actie)
"Whoo pas een beetje op daarmee wil je..."
*gaat een eind verder van Arya staan*
"Dat ding is zwaar dodelijk.., zeker met jouw woede"

"Pablo, doe wat je goeddunkt... Hij weet het al lang"
*Muad zet rustig zijn rugtas op de grond, en trekt er een prachtig gesmeden Katana, samen met zijn partner, een Wakazashi en een Tanto van dezelfde kwaliteit uit*
*Geeft de Tanto aan Staart*
"Je weet het, Staart, Je weet wat we nu gaan doen"
*De Katana en Wakazashi krijgen een fel gouden kleur, terwijl de Tanto rood kleurt*
"Mam, sta me bij..."

*Muad's vader staat erbij, en kijkt ernaar*
"Wilde je me omleggen met die botermesjes? Je doeet je best maar..."
*Muad's vader lijkt ineens inmens in omvang toe te nemen. Zijn uiterlijk veranderd ook verschrikkelijk*
*In zijn hand verschijnt een gigantische bijl*
*Met open mond kijkt Muad naar de nieuwe gedaante van zijn vader*
"Dus zo zie je er in het echt uit..."
"Zoonlief, zoonlief, kom terug bij je pappie, of STERF!"

*kijkt met open ogen*
"Oké dat zag ik niet aankomen..."
*doet een paar stappen naar achteren*
"Nou ehm... Muad... doe je best..."
*kijkt naar Arya die overbeladen is met boosheid*
*zit opeens weer vol met vertrouwen*
"Leef jullie maar uit jongens.., en meisje"

*staat half verstijft te kijken als ze deze gedaante ziet. ze kende deze. alleen had ze toen niet geweten wie het was.*
"vieze schoft.... jij was het"
*weet weer waarvan ze het teken op het ding van Madarian herkende dat ik haar zak zat, en voelt opeens een immense woede loskomen, die door ahar hele lichaam raast*

(Muad)
*Voelt de woede gewoon van Arya's lichaam afstralen, en voegt daar zijn eigen woede aan toe*
*De lucht tussen en rond Arya en Muad knettert van de gezamelijke woede*
*De zwaarden van Arya en Muad nemen iets van elkaars gloed over, terwijl ze wel hoofdzakelijk hun eigen gloed behouden*
Ik ga, Arya
*Met een brul stort Muad zich met geheven zwaard op zijn vader, die vlot de eerste slag blokkeert met zijn bijl, terwijl zijn eigen staart de staart van Muad in bedwang houd*
*Muad's vader brult triomfantelijk*
"Laat het er maar uit, zoon. Laat die duivel los!"

ik kom mee!
*heft haar eigen witte zwaard op, terwijl ve lucht er omheen gewoon vonkt van alle spanning die eraf vliegt. ze rent recht op de volle demon af, maar zwenkt op het laatste moment af naar de zijkant, zodat ze van daar het zwaard recht in de zij kan steken.*
stom van je...
*Arya grijnst. terwijl het zwaard weer terug in haar hand verschijnt, terwijl de wond daar blijft.*
Muad,voor deze keer kun je naar je vader luisteren. gebruik alles wat je hebt om hem te verslaan.

Nee! Ik laat hem niet meer los! Niet meer! Nooit meer!
*Muad's vader brult plotseling van de pijn*
"Slim gevonden, maar denk je echt dat ik van m'n eigen creaties ga verliezen?"
"En Muad, hoor je dat? Zelfs je vriendin wilt dat je de Duivel los laat."
*Muad's vader grijpt met zijn vrije hand plotseling Muad's hoofd, en brult met een vreemde buiging in zijn stem*
"LAAT HEM GAAN!"
nee... *denkt Muad*
*In 1 klap schiet Muad's aura van goud naar rood*
*Met een brul van pure haat begint Muad met al zijn kracht en woede op zijn vader in hakt, die alle slagen luid lachend blokkeert*
*Muad's vader zijn staart laat Staart los, en gaat zich bezig houden met Arya*
"En nu jij, meisje."
(Muad)Arya... red me...

*begint opeens raar te lachen, en wijst met haar zwaard naar de staart van Muad zijn vader*
"toch jammer dat nu jou aura van kleur begint te verschieten...."
*grijnst, als ze langzamerhand in haar hoofd verder gaat met de formules opdreunen.*
vuur zal altijd heersen over de aarde, over het groene van onze planeet. het enige dat het vuur zal tegenhouden is verdwenen, nu de krachten van iemand met beide is omgeslagen. de jager zal veranderen in de prooi/
*in Arya haar ogen branden gouden en witte vlammen tegelijkertijd op*

*probeert Muad's vader zijn focus te laten verliezen door dingen wazig te maken of de dieptes weer door elkaar te laten lopen*
"Hoop voor je dat je nu die slagen nog wel kan blokkeren.., nou eigenlijk niet"
*grijnst terwijl alles door de ogen van Muad's vader steeds moeilijker in te schatten word*

De witte en gouden vlammen in de ogen van Arya vallen Muad's vader onmiddelijk op
"Nee, niet dat" mompelt hij
*Hij verlegt zijn aandacht van Muad naar Arya*
*Zijn staart houd nu de slagen tegen van de doorgedraaide Muad, maar ligt er binnen een paar slagen af*
*Muad's vader geeft een brul van pijn*
"AU! Zoon, KIJK HAAR AAN! Kijk naar die gloed, kijk naar haar ogen! Vecht voor de duivels, Houdt haar tegen!"
*Muad pauzeert een klein moment in zijn furieuze slagenregen om een blik naar Arya te werpen*
*Zodra hij de vlammen in haar ogen ziet, verdiept de rode kleur van zijn aura zich. Er beginnen kleine horens te verschijnen op het voorhoofd van Muad*
*Langzaam kruipt hij op Arya af, zijn zwaarden in de aanslag*
*Staart probeert zijn gang te stoppen, maar dat lukt niet*

Muad...ik maakte geen fout toen ik zei dat je alles moest laten gaan. ik maakte een fout omdat ik jou verkeerd beoordeelde. ik hield van jou, en dacht dat jij dat ook bij mij deed. blijkbaar had je vader aldoor gelijk. eindig mijn leven maar, als dat is waar je op uit bent. mijn engeltje.
*Arya haar stem weerkaatste door al het lawaai heen. verdriet klonk. alleen de laatste twee woorden waren specifiek op Muad gericht, niet hoorbaar voor iemand anders, alleen voor hem. ze wist dat hij wakker zou worden uit de trance van het donker*

*Muad struikelt en valt plat op zijn gezicht, en knippert een paar keer met zijn ogen*
"Arya?" schat?
*Hij kijkt vanuit zijn liggende positie naar zijn vader op*
"Je hebt dit al die tijd gepland heh? Je dacht dat als je Arya niet kon overhalen om mij te verraden, dat je mij maar haar zou laten verraden.
Nou... je hebt mis gedacht!"
*Muad's aura schiet weer van rood naar goud, en dijt meteen ook uit. Zijn gevederde vleugels groeien op zijn rug, en een hint van een goudkleurige cirkel verschijnt boven zijn hoofd*
*De horens verdwijnen weer*
*Muad pakt Arya bj haar middel, en hij stijgt samen met haar op tot het hoogste punt in de ruimte*
"Arya, lieve schat, LAAT HEM VOELEN WAT LIEFDE IS!"
*Muad stuurt al zijn energie door naar Arya om te gebruiken zoals zij goeddunkt*

*staart met open ogen*
"Wow... en ik zie dat Muad eindelijk weer eens aan de goede kant staat..."
"Kijkt wat geschrokken maar vol nieuwsgierigheid naar wat komen gaat*

*Arya voelt een stroom van een kracht, die zelfs nog veel sterker blijkt te zijn dan wat ze zelf bezat, door haar lichaam stromen.*
ik wist dat ik altijd op je kon rekenen
*er verschijnt nog eventjes een grijns op haar gezicht, en zelfs zonder iets op te laden laat ze een enorme wit/gouden schokgolf los door de immense ruimte. het geluid bleef uit, alles leek even compleet stil te blijven staan, totdat pilaren barsten, muren scheurden, vasen braken en alles wat maar materiaal was spontaal kapotsprong. toen volgde het geluid.
voor hun beide bleef het zacht, maar voor zij die van de donkere kant waren was het een stekend, brullend, en overdonderend geluid dat door de oren de weg vond naar de bloedbaan, om zo recht het gat waar het hart moest zijn te laten exploderen*