*Madarian vliegt richting de veldslag. Daar aangekomen ziet hij dat tanks en vlammenwerpers nauw samenwerken tegen de zombies.

Ook ziet hij troepen met vreemde geweren. Een soldaat ziet Madarian en richt z'n wapen op Madarian.De soldaat vuurt z'n wapen. Het wapen schiet aluminium staafjes af die bijna met lichtsnelheid hun doel treffen. Een soort van Railgun. Een lichtblauwe straal raakt Madarian linksboven op het voorhoofd. Een flink gat wordt in Madarians hoofd geslagen.

Stuiptrekkend valt Madarian op de grond. Met elke stuiptrekking schiet Madarian een plasmaschot af, waardoor in luttele seconden niet veel meer dan ruines overblijven van de buurt. Daarna stopt Madarian met stuiptrekken.

Erg langzaam beginnen de hersenen te regenereren en de wond begint ook te dichten.*

"hier komen de hulptroepen!" *gooit antigifgranaten alle kanten op, de zombies die worden geraakt veranderen weer terug in de mensen die ze eerst waren en storten zich in de strijd* "ik heb eindelijk het geneesmiddel af! de redding is nabij!"

*Yorik vraagt zich af hoe Arya had geweten dat het nodig was, maar er waren veel dingen die hij niet had geweten van het jonge meisje. hij was zelf maar een beetje ouder dan ze was geweest. even voelt hij een gevoel van verdriet over zich heenkomen. ze was vaak vrolijk en optimistisch geweest. maar hij moest door nu. Voorzichtig kijkt hij rond zich heen, en ziet dat er iemand meer in de buurt is. het was tijd.*

*Dhib hangt vanaf enige afstand toe te kijken hoe de rest de zombies weer tot leven wekken, als hij plotseling een sterke ruk aan zijn innerlijk voelt*
"Arya?"
*Hij draait naar de richting van Yorik toe, en met een demonische lach vliegt hij op hem af.*
"Oh Schatje, kom maar bij Dhib! Laat mij je verwennen!"

Geschrokken van de reactie uit zulk een onverwachte hoek trek ik mijn phaserbeugel en hou me klaar om in te grijpen.

Maar voordat ik de zaak goed heb kunnen overzien verschijnt er vanuit een andere hoek iemand, goed kan ik het niet zien.. het is schimmig maar het voelt bedreigend..

Nu geconfronteerd met mogelijk twee fronten trek ik me voorzichtig terug in een wat donkere hoek en kijk toe..

Ik kijk even op de beugel en zie dat de batterij nog maar 20% reserve heeft.

Oh had ik toen maar..
En de gedachten proberen zich te temperen
en te concenteren op datgene wat zou kunnen gebeuren..

*Yorik krijgt een halve hartaanval als hij iemand Arya haar naam hoort roepen, en snel rent hij een stukje weg.*
verdomme... nu moet ik wachten.. welke idioot.. hij vroeg het zich af, en ziet dan opeens Dhib naar hem toekomen. zijn ogen worden groot.
"wat doe jij hier!? was jij niet.. dood?"
*Zijn hand ging onwillekeurig naar de hanger. als hij Arya ook al zo kon voelen.. dan was ze dus niet helemaal weg. dan was hij niet de enige.*

Ik zie Arya nu duidelijk en het koude gevoel in mijn maag trekt weg, ik zoek een geschikte houding als ik weer opsta.. een beetje beschaamd kijk ik naar mijn beugel en naar de rest..

ik knik even en lach een beetje scheef. De angst gaat over in een overtollig gevoel van ongemak. Ik probeer wat woorden voor te kauwen, maar mijn mond komt er niet uit..

De beugel staat nog steeds op 20% en
ik stop 'm snel weg. Ik zoek iets voor mijn handen en vind een boek al bladerend door de regels door draai ik wat rond.. opeens lees ik een apart stukje dat me direct opvalt.. vreemd.. dit stukje.. lijkt ontzettend op wat..

*Uiterst langzaam helen de hersenen zich. Madarian is in een coma. De hersenen zijn net genoeg geheeld om een wakke boodschap te sturen naar de anderen.*

Help me!

*Krijgt de boodschap van Madarian door en zoekt hem met de telescoop van de ballista. Vuurt wat schoten af om Madarian te ontzetten en gaat dan snel naar hem toe om hem mee terug te nemen naar de toren*

goed gedaan kippies, de veldslag is voorbij!

*Legt Madarian neer en laat hem rustig helen*

Kippies zou jij kunnen kijken naar Madarian?

Als ik het stuk goed doorlees
kom ik erachter dat mijn grondgevoel
correct was.

Verdikkeme.. dus.. het kan niet anders, haar verschijning was niet helemaal zo zuiver.

ik loop terug naar de plek waar ik net was geweest, verder op zie ik Caster gebogen over Madarian. Ik tast mijn jas af en vind een flesje dat ik bij mijn eerste aankomst had gekocht voor het noodgeval en loop naar Caster.

Hey Caster, kijk , kun je dat toevallig gebruiken en reik het flesje aan..

*Dhib komt plotseling geschrokken tot stilstand, als hij Yorik ziet staan*
"Yorik?!?! Wat doe jij hier in duivelsnaam? Waarom voel ik Arya bij jou?"
"Alleen mijn broertje is dood overigens. Ik ben nu eindelijk vrij" *grijnst* "Alleen jammer dat ik het zonder lichaam moet stellen.."

*Caster ziet dat het regenereren van Madarian erg langzaam gaat. Hij moet Madarian meenemen naar een rustige plek, bijvoorbeeld de kerk.

Madarian hoort zeer in de verte het bericht van Caster.*

Help!

"is goed Caster ik ontferm me wel over hem"
*tilt madarian op en brengt hem in veiligheid terug naar de kerk* "als je me kunt horen madarian, we hebben gewonnen! op het laatste moment heb ik toch uiteindelijk het geneesmiddel afgekregen." *legt madarian neer op een bed* "staay with meeee"

*maakt een lekker maaltje voor iedereen klaar* "zeg, aangezien alle problemen hier opgelost zijn, zullen we dan maar binnnenkort weer eens het schip ingaan en naar nieuwe avonturen reizen?"

*De hersenen regenereren zich steeds sneller, vooral nu Caster en Kippies Madarian verzorgen. Intussen heeft Madarian allemaal vreemde dromen.

Een droom gaat over een leger zombies die achter hem aan zitten, en dat hij ze allemaal net voor kan blijven, maar het zijn er veel te veel om aan te kunnen.

Een andere droom gaat over een wereld die bijna volledig in puin ligt, waar anarchie heerst. Het recht van de sterkste. Om de paar straten vindt wel een beroving plaats....*

" het spijt me Dhib, maar het is Arya zelf niet."
*yorik antwoord op de vraag van Dhib*
"en wat ik hier doe... mijn vriendin redden.*

*Madarian heeft een vreemde ervaring. Het is net alsof hij uit z'n lichaam treedt. Daarna wordt hij een bepaalde richting opgetrokken. Hij komt uit bij Yorik en Dhib. Zij kunnen Madarian echter niet zien of horen.*

*kijkt naar de manier waarop madarian slaapt* "vreemd. dit had ik toch eerder gezien? iedeeen maakt tegenwoordig van die spirituele reisjes naar een andere dimensie en ik moet het maar doen met mijn verbeeldingskracht." *geeft madarian een deken en sjokt weg*

het bloed liep langs de lippen van de man. hij wist niet waar hij was. half bewusteloos hing hij vastgebonden aan een oude houten stoel. verdoofd door de pijn keek hij op. de rottende stank doordrong wederom zijn neusgaten. hij rook de zoete weeige geur van ontbinding. walgende draaide hij zijn hoofd ook al wist hij dat het geen nut had. hij zag een zwarte hand naar zijn kin komen. hij zag de groende schimmel en de kruipende wormen. hij keek in de dode azuurblauwe ogen van de Ondode. hij had te diep gezocht naar de antwoorden, te diep gezocht. het klonk zo nietszeggend. een harde slag op zijn slaap desorienteerde zijn gedachten.
hij wist dat ze hem in een ondode gingen veranderen. hij wist hoe het ging. hijs wist van de pijn. maar hij had zijn lot al omhelst en hij vreesde het niet meer.
de vingers kwamen dichterbij. en dichterbij. plost schoten de vingers met gruwelijke nagels naar voren en doorboorde zijn ogen. hij schreeuwde het uit. een vloeistof werd door de vingers gespoten en droop als vloeibaar ijs naar zijn hersenen.
hij gilde zoals hij nog nooit gegild had. hij gilde zo hard dat de ramen in het vervallen schuurtje trilde. en toen... was het weg. langzaam zou zijn lichaam gaan rotten tot een monster dat de ondode kon creeren zoals net met hem gedaan was.
hij keek in het nog trillende raam en zag zijn azuurblauwe ogen. met zijn onmenselijk krachten trok hij de touwen los en liep door de deur. op weg om zijn honger te stillen...

*Intussen regenereren de hersenen van Madarian zich steeds sneller. De wond is nu een kwart kleiner.

Madarians geest komt aan bij Dhib en Yorik. Hoewel Dhib Madarian niet kan zien, voelt Dhib de aanwezigheid van Madarian wel.

Madarian kan het gesprek tussen Dhib en Yorik woord voor woord volgen. Madarian wordt aangetrokken tot de ketting van Yorik.

Madarian strekt z'n hand uit naar die steen en raakt hem aan. Op dat moment ziet Madarian dat Arya, Muad en hijzelf in een Arena zitten en naar een gevecht aan het kijken zijn.

Madarian schrikt een beetje en trekt z'n hand terug. Maar ook is hij gerustgesteld. Arya en Muad zijn samen. Echter, hoe kan het dat hijzelf daar ook is? Vreemd....*

met grote ogen keek de vrouw naar haar belager. ze wist wie het was. haar ergste vijand was nu nog erger.
ze had meerdere malen geprobeerd hem om te brengen maar het was nooit gelukt...
nu zag ze de ondode nasret. ze greep naar haar zak en haalde er een emerald flesje uit en ze dronk snel de bittere inhoud op.
" ik ga toch dood Nasret" sprak ze vol haat.
" dat genoegen gun ik jou ... echt.... niet"

nasret sprak met een lage koude stem

" Slet, naar alles wat je me hebt aangedaan zal het laatste wat ik je geef de rust van de dood zijn"
met die woorden stak hij haar ogen uit en maakte haar tot een van zijn soort. vol genot luisterde hij naar haar kreten om genade en haar gegil van pijn.
hij kwam....
toen liet hij het vervormede lichaam achter.

*Madarian is een beetje in gedachte verzonken en luistert half naar het gesprek van Yorik en Dhib. Weer raakt Madarian de ketting van Yorik aan.

Weer ziet Madarian zichzelf in een Arena samen met Arya, Muad en nu met een onbekende persoon.*

Hoe kan het dat ik bij Arya en Muad ben, en ook weer niet? Om daar te zijn moet ik toch dood zijn? Maar ik leef nog. Maar wat als iemand naar het verleden reist en daar sterft? Zou dat een verklaring kunnen zijn?

Verleden, Heden, Toekomst.
verbonden door de Pilaar die het steunt.
dit dacht de elfse shamane.
wat symboliseert die Pilaar, wat is de Tastbare Pilaar.
dit is wat ze zich af vroeg...

*Het gedeelte van de hersenen van Madarian die de regeneratie sturen is nu geheeld. De regeneratie van de rest gaat plotseling stukken sneller. In een korte tijd zijn de hersenen en het gat geheeld.

Madarians geest voelt een ruk en wordt plotseling weer het lichaam ingetrokken. Hij doet z'n ogen open en ziet Kippies over hem gebogen zitten. Hij gaat in bed zitten en wrijft over z'n hoofd.*

"Wat is er gebeurd?"