"Zal ik dan ook maar meegaan..?"
"Al volg ik helemaal niet wat hier aan de hand is, gevecht tegen jezelf?"
*kijkt een beetje om zich heen*
"En 3 is dan ook beter dan 2"

" ben toch bang dat ik mijn eigen tegenstander niet ben, dat zou in mijn geval aardig makkelijk zijn.."
* kijkt nog eenmaal in de richting, en dan terug naar Muad*
" ik vertel je wel wat er aan de hand is als we lopen, maar zo te voelen heb ik niet lang meer hier."

*Krijgt spontaan een rode kleur*
"ehm... dat verhaal krijg je later nog wel eens te horen
erhem..."

"Ehm... dat klinkt vaag, Arya... Laten we dan maar gaan, en begin maar met uitleggen. Hoe meer je uit kan leggen, hoe beter we je kunnen helpen, hoop ik..."

" kom maar mee, maar we moeten wel opschieten!"
*kijkt of ze niks heeft laten liggen, en begint te lopen*
" ik ben bang dat het nu niet uitmaakt of het licht of donker is.. amar ik heb momenteel weinig tijd.. als ik iets meer heb gekregen vertel ik het wel!"
*lijkt enigsinds in paniek te raken, en begint te lopen*

"Heb je niet lang meer? Ook al begrijp ik niet precies wat er aan de hand is, ik weet dat dat niet goed klinkt..."
*begint mee te lopen*
"Ik ga dan in ieder geval wel mee!"
"Licht en donker maakt trouwens helemaal niks uit weet je nog..."
*Knipoogt naar Arya*

*Legt spontaan zijn handen op Arya en Pablo hun schouders*
"Hier, heb je wat van mijn uithoudingsvermogen. Zolang ik je schouder vast heb, kun je door blijven rennen.
En zo te merken heb je nogal haast, dus ik denk dat we beter kunnen rennen
Vertel je verhaal maar tijdens het rennen."
*Kijkt naar Arya's ketting*
*Mompelt in zichzelf*
"Waar herken ik dat ding toch van?"

" dank je Muad.."
*blijft samen met de twee doorrennen,ze de goede richting op leidend.*
" en Pablo, laat het maar donker, misschien is dat op het moment wel beter."

" het grote probleem is dat ik pijn begin te voelen"

"Geen nachtvisie? Dat valt immers ook onder illusie..."
"Was pijn weg laten gaan ook niet een van je krachten?"
*kijkt een beetje verdwaald om zich heen terwijl hij Arya volgt*

"Had dat eerder gezegd"
*Begint wat in de schouder van Arya te knijpen, maar verslapt direct weer*
"Yikes, en niet zo'n beetje ook... dat je nog kan lopen zeg..."
*Knijpt weer in Arya's schouder*
"Beter zo?"

" pas daar maar mee op... dat zou ik niet al te veel aanraden om te doen, als ik jou was"
*kreunt eventjes, maar rent door*
" en geloof me, na een tijd ben je er wel aan gewend, ik moet nu allen door.."

*Staart kronkelt van de pijn*
"Ik sluis alles wel gewoon door, scheelt ons allemaal. Ze kan wel heel veel hebben, en anders heb ik mijn pa nog... die mag nog wel wat meer pijn krijgen"
*Zegt heel resoluut*
"En, ja, je moet alleen door, samen met ons."

(ben wat slecht met improvisatie op zulk niveau )
"Sluis ook eens wat hier heen, ik kan ook wel wat hebben hoor..."

*Sluist een heel klein beetje pijn door naar Pablo*
"Ik weet niet hoeveel je kan hebben, dus ik begin maar rustig. Voor ieder normaal mens is dit trouwens vergelijkbaar met het verbrijzelen van een bot ofzo..."

"Ik voel niks..?"
"Oh wacht... Hmm... dus illusie werkt hier ook tegen?"
"Dus.. AUW.. oké dat doe ik dus niet meer"
*struikelt bijna*
"Hoe lang moeten we nog?"

"'t is toch net iets pijnlijker dan je dacht heh"
"Maar ik heb geen idee hoe lang het nog duurt... Ik ren gewoon door tot Arya stopt"

"we moeten nog een aardig stuk zo te merken aan wat ik voel"
*haalt haar hand van de ketting af, die een kleine gloed afgeeft.*
"ik ben maar gedeeltelijk mens... en ik heb eigelijk een taak te volbrengen. sinds ik ergens iets in heb gelezen, en daarna de ketting vond, moet ik door. veel weet ik er op het moment niet van, en er is niet al te veel tijd om alles uit te leggen. maar ik moet op zoek naar de volgende aanwijzing..."
*hijgt ondertussen, tijdens het rennen. alhoewel de pijn dankzij Muad en Pablo minder is geworden, is het toch moeilijk veel te dragen.*
" de enige aanwijzing die ik nu heb is het gevoel dat ik krijg dorgestraald... en dat is nog nooit verkeerd gelopen."

"hm... dat gedeeltelijk mens zijn komt eerlijk gezegd niet echt als een verrassing... Welkom in de familie
Wel jammer dat je nog niet precies weet wat je taak is, maar we zien wel wat we moeten doen tegen de tijd dat we er zijn."
*ziet Arya hijgen, en soms zelfs een beetje haperen van de pijn*
"Maar eerst ga ik je even van die pijn verlossen"
*Staart gaat plotseling recht overeind staan, en een rode straal schiet de hemel in*
*Schreeuwt in de lucht*
"Alsjeblieft Pa! Jij houdt van pijn? nou, hier heb je pijn!"
*Een onaards geschreeuw bereikt hun oren vanaf een grote afstand*

*kijkt een beetje geschrokken bij het gebrul, en grijnst dan*
"en ik maar denken dat je altijd aardig voor je familie moest zijn"
*rent snel weer door, en slaat na een tijdje een andere kant op.*
"als het goed is... moeten we richting de bergen daar... een grot zien te vinden."

"Nou... wat betreft dat aardig zijn voor je familie... Je kent m'n vader..."
"Trouwens, Hoe goed is dat richtingsgevoel van je dat je nu hebt? Worden we nu regelrecht naar die grot geleid? Of komen we ergens in de buurt uit?"
*Rent ondertussen verder, om de zoveel tijd een rode straal uit zijn staart schietend*
*Na iedere straal volgt ook weer gebrul*
*mompelt*
"Hopelijk duurt het zo ook wat langer voordat ie weer terug op krachten is, hebben we wat langer rust"

" nou, met dat laatste kan ik je wel helpen.... het doet verdomd veel zeer opgejaagt te worden door de pijn die door je lichaam word gestuurd."
*wrijft even over het achterhoofd, en stopt even met rennen om rond te kijken.*
" en mijn richtingsgevoel is prima... of tenminste hetgene dat dat gevoel opwekt."
*gaat weer door, en kijkt grijnzend naar Muad.*

*Plotseling verlaat zo'n sterke straal zijn staart, dat de groep tegen de grond wordt geblazen*
*Een kreet van pijn ontsnapt uit Muad'dhib's keel*
"Jikes... dat is wel een heel veel pijn dat je moet verduren"
*Even later volgt de meest afschuwelijke brul van pijn die ze ooit gehoord hebben*
"hm... zo te horen geniet ie ervan..."
*krabbelt weer op, en helpt de rest ook weer met opstaan*
"Betekend deze hoeveelheid pijn, dat we in de buurt komen?"

*mompelt tegen Staart*
"Sorry dat je dit moet verduren, meis... Het duurt niet lang meer, houd nog even vol"

"het spijt me voor je staart, maar zelf schijn je daar niet onder te lijden"
*kijkt nogmaals rond, en loopt weer een iets andere richting uit.*
" en nee... op de een of andere onverklaarbare manier krijgt die pijn het voor mekaar e de weg te wijzen.. de hoeveelheid heeft te maken met de tijd die ik heb, als soortement aansporing om snel te zijn. alleen na zoveel te verduren te hebben gehad leer je er wel aan wennen... een normaal mens zou sterven."

"Gelukkig ben ik geen normaal mens.
En staart kan ook best wel wat hebben hoor... die is regelmatig de pineut wat betreft extreem pijnlijke dingen... m'n vader heeft blijkbaar nogsteeds niet door dat ik het niet voel, als hij mijn staart aan het martelen is...
En bijkomend voordeel is dat ze niet dood kan, zolang ik nog leef" *grijnst*

"Maar als je al zóveel pijn hebt, betekend dat dus dat je nog maar heel weinig tijd hebt... Hoe precies weet je nu waar je heen moet? Ik kan jullie misschien dan helpen met het versnellen van de reis, maar dan moet ik ruwweg weten waar we naartoe moeten, 't is dan namelijk nogal lastig sturen dalijk..."

*denkt daar even over na*
" nou... dan zou je snel bij moeten kunnen sturen, want ik merk pas een richtingsverandering zodra die word aangegeven. hoe wil je dat dan rpecies doen, als ik mag vragen?"

"hm... ik kan bijna niet sturen, als ik ga sprinten... dus dat wordt een probleem...
Ik kan namelijk best wel snel rennen, en zolang ik jullie maar goed genoeg vasthoud aan je schouders, dan trek ik jullie wel mee, maar ik kan niet als jij roept van richting veranderen... Dan zou ik eerst moeten remmen, en dat kost een meter of 500... en een hoop energie..."
*mompelt*
"en waarschijnlijk een boom of 3..."