"Nou... als we toch met zijn allen aan het opscheppen zijn met onze vermogens..."
*Grijnst*
*Pakt een stuk brood, haalt een watermeloen uit zijn rugzak, en legt dat op elkaar, brood boven*
*Geeft zijn staart de katana*
*staart snijt in een vloeiende beweging de watermeloen vertikaal door midden, zonder het brood ook maar ietwat te beschadigen*
*Trekt zijn dolk*
*Laat het rood worden*
*Pakt ook de kaas*
*Snijt het brood en de kaas razendsnel in plakjes*
"Tosti iemand?"
*grijnst weer*

*kijkt een beetje verdooft*
"Okéé... en ik dacht dat mijn kracht moeilijk te begrijpen was.."
*Laat ook een mes verschijnen, precies zoals die van Arya*
"Kijk! ook een mes van energie"
*begint te grinniken*
"Toch wel jammer dat de mijne nep is... kijk, je hand kan er dwars doorheen"

Tegen Muad
"Ik volg het zwaard nog amper als jij daar zo doorheen slaat..."
"Maar tegen zo'n tosti zeg ik geen nee!"

" watermeloen! hoe kom je daaraan! dat heb ik zo lang niet gegeten..."
*pakt een tuk tosti, en grijnst*
" en ja Muad, ik weet dat je me makkelijk overtreft... je moet me maar eens wat leren eigelijk.."

"Hmm... lekker"
*begint uit verveling voor zich een raar klein soort draaikolkje in de lucht te laten verschijnen waar alles in lijkt te verdwijnen*

" en illusie dus ook"
*grijnst, en neemt een hap van de tosti die Muad had gemaakt met de oppschepperijoorlog*

(Tegen Pablo)
"Ik snap anders helemaal niets van jouw kracht hoor. En dat terwijl dat van mij eigenlijk heel simpel is, voor mij dan..."

(Tegen Arya)
"Je wilt niet weten wat ik allemaal in die tas heb zitten.
Als je een stuk wilt, pak je maar hoor, je moet het alleen wel zelf even afsnijden"

*Haalt een peer uit zijn tas*
*Snijt de peer doormidden met een gewoon mes*
*Sap stroomt er uit*
"Mooi, precies rijp, zoals altijd"
*Blijft grijnzen*

"Jij overtreft mij hoor, Arya. Ik kan namelijk helemaal niets zonder een focus. Ik kan een mes zo heet maken dat ie rood wordt, maar ik kan niet zomaar een mes uit het niets laten verschijnen.
Moet je me toch eens leren hoe je dat doet"

" nou, dan moeten we elkaar kennelijk de les maar eens gaan lezen"
*gaat lekker door met eten, en snijd de watermeloen in stukjes*
" en dank je wel trouwens.... en hoe komt dat eigelijk, dat je zomaar dingen uit die tas haalt? ook een trucje van jou?"

"Wat, die bodemloze tas? ow... nee hoor, das geen trucje... dat was een cadeautje van m'n moeder, voor m'n 95ste verjaardag...
Hij's erg makkelijk, eerlijk gezegd. Er zit zelfs een complete moestuin in, compleet met verschillende soorten fruitbomen
Gelukkig onderhoudt staart die tuin. Ik kan zelf namelijk die tas niet in..."

"Hmm mijn kracht is best wel nutteloos vergeleken met die van jullie"
"Een mes van energie uit het niets laten ontstaan, daar kan niks tegenop!"
*begint te denken*
"Hmmm"
*staat op en pakt een tak met bladeren die hij aan muad geeft*
"herhaal dat trucje nu nog eens op die bladeren"
*de bladeren worden opeens helemaal wazig en de dieptes lopen opeens door elkaar*

(Tegen Pablo)
"Welk trucje? dat van het heet worden, dat ik ook met dat mes heb gedaan?
Dat gaat niet lukken met deze tak, dan vliegt ie in de... huh?"
*Haalt zijn hand door de bladeren, en merkt dat ze er toch nog wel zijn*
"hm... grappig"
*bekijkt de tak van alle kanten*
*De tak vliegt plotseling in de fik, maar de vlammen zijn ook doorzichtig*
"cool, jou illusievermogen is sterk genoeg om ook dat te kunnen"

" zei je nu net 95'ste?"
*kijkt even verbaast naar Muad, de ogen wijdopen*
" die had ik even niet aan zien komen.."
* kijkt dan naar Pablo*
" en wa is da dan?"

(Tegen Muad)
"Ik bedoelde dat truucje met het snijden gezien je niet goed ziet waar wat zit"
*begint de grinniken*
"Maar dit is ook grappig, doorzichtig vuur..."
"Hmm... als ik het vuur volledig onzichtbaar zou maken zou het eigenlijk een best mooie hinderlaag kunnen zijn..."

"zou best nog leuk worden... zeker als je mijn vuur dat kunt laten doen..."

*grijnst bij de gedachte*

(tegen Pablo)
"Dat moet je aan Staart vragen, dat lukt mij niet..."
"Als je even een nieuwe tak voor me hebt, en 't heel aardig..."
*Kijkt naar zijn staart, en ziet dat ie alweer vrolijk met de katana aan het rondzwaaien is*
(Tegen Staart)
"Kijk je uit met dat ding... das scherp."
(Tegen Pablo)
"Hij heeft er al zin in, dus je hoeft 't niet meer te vragen, geloof ik"
*Grijnst*
*Staart laat het zwaard vallen, en gaat voor het gezicht van Muad'dhib hangen, het lijkt kwaad*
"Sorry... hoor... Ze heeft er zin in..."
*Staart pakt het zwaard weer op, en begint weer lustig rond te zwaaien*
(Tegen Arya)
"ja, ik zei 95... en die tas is ondertussen 20 jaar oud... Ouders zoals die van mij geven nog wel wat meer voordelen dan een beetje goed met wapens om kunnen gaan hoor"
*lacht een beetje schaapachtig*

*Staat op, pakt een tak en gooit die voor staart terwijl het weer wazig word*
"Hmm zullen we eens wat gaan stappen? Je word bijna moe van al dat zitten in die grot"

"Nou al, ik ben amperan uitgegeten"
*Neemt nog een hap uit de peer*
(met volle mond)"wij ook een plukje vruit?"

"Moet die tak trouwens doormidden, of iets dat eronder ligt?"

"uuhm tja.. maar op de een of andere manier blijft het moeilijk te geloven dat andere rassen zo veel ouder worden... ik blijf toch altijd enigsinds meer mens ben ik bang."
*staat op bij het horen van het voorstel van Pablo, en knikt het hoofd*
" lijkt me misschien wel leuk, maar wat weet je voor te stellen?"
* wacht heel even, vloekt dan, en kijkt opeens ergens heen*
" oeps.. vergeten.."

"huh?"
"Wat, is't, Arya?"
*Staat ook maar op, en kijkt in de richting dat Arya opkijkt*
*Neemt ondertussen nog een hap uit de peer*
*Staart hakt ondertussen vrolijk de tak in miniscuul kleine stukjes*

(late reactie, sorry)
*neemt ook maar een peer*
"En dat groeit dus allemaal in jouw tas..?"
*kijkt muad een beetje onbegrijpend aan*
"Leuk ding dan, heb je daar ook een heel kasteel liggen voor staart?"

*pakt een peer, en eet die op.*
" ik hoopte eigelijk dat t niet zou hoeven..."
*zucht, en brengt de hand richting de nek, over de hanger.*
" het blijkt dat ik echt mezelf niet al te lang rust kan gunnen.."
*praat eigelijk meer in haarzelf*

*kijkt een beetje raar naar Arya en dan naar Muad*
"Ik volg het niet echt meer... is dat normaal bij haar?"

* pakt haar eigen rugzak op, en zucht*
" had je me nu niet heel even normaal kunnen laten gaan..."

(Tegen Pablo)
"Ehm... nee... die staart zit nog altijd aan mij vast heh... ze kan een hoop doen in die tas, aangezien ze niets hoeft te zien, maar ze kan er niet in wonen..."

(Tegen Arya)
"Sorry? Ik versta je amperan.
Wat hoopte je?"
"Nou ja... wat het ook is, ik kom met je mee..."
*grijnst weer*
"Where to?"

* draait zich om, en word weer eventjes bewust van de andere twee*
" oh oeps... uuhm.... volgens mij moet ik vertrekken...en weet je het zeker?"

"Ja, ik weet het heel zeker dat ik met je mee ga. Niets kan moeilijker zijn dan een gevecht tegen jezelf. En twee staan altijd sterker dan een"