*Huppelt rond*
*Ziet een vaag wezen staan*
"Char?"

*schopt Jannick naar Charmander*
*pakt de kookpot*
*stookt het vuur hoog*

* ziet een vuurdraak die rare geluiden maakt*
" en wat ben jij dan voor beestje?"
*lacht zachtjes, en loopt er heel voorzichtig naartoe, haar hand uitgestrekt*

*Staart vol verbazing naar de man met de snor*
"Bwa?"
*Snuffelt aan het kleine meisje, en beseft dat het goed is*

"uuhm... wat bent u aan het doen?"
* kijkt een beetje vreemd naar de man die bezig is met voor opstoken*

*Steekt z'n poot uit naar het meisje*
"Charmander char?"

" hallo.."
*glimlacht, en pakt de poot van het beestje vast.*
" wat doet een draak als jij hier? hoor jij niet in de andere landen?"

*Voelt een zachte hand*
"Charman "
"Char Charmander char char "

* kijkt naar de vlam op de staart van de draak, en houd haar hoofd een beetje scheef.*
" hij is niet erg fel... "
*gaat op de grond in kleermakeszit zitten.*
vreemd.. ik heb nog nooit zo een beestje gezien..ik dacht dat draken mensen mijden.. of ze nu half zijn of niet

*Wijst naar een boom, terwijl ze Arya's hand nog vasthoud*
"Char char "

"oeh, bomen, die zijn relaxed"
*lacht, en schud daarna het hoofd*
jammer dat ik hem niet kan verstaan...

*Wijst naar Arya's broekzak, en knikt ja*
"Charr!!!"

" huh? oh ya.. ik heb eten bij..."
*haalt een koekje uit haar broekzak, en houd die voor Kleine Draak*
" bedoel je dit?"

* Komt langzaam naar beneden zweven. De groep lijkt niet aggressief, maar je weet maar nooit... *

*Schudt ja*
"Charmander "
*Pakt Arya's hand vast en drukt stevig*

*geeft het koekje aan de kleine draak, en staat dan op, bij het horen van het geluis van iemand die nadert*
"eet maar lekker.."
* fluistert ze nog even, voor ze omkijkt in de richting van het aankomende geluid*

*Ziet Arya opstaan, en rent weg, het bos in*

*kijkt het beestje achterna, om zich dan weer een beetje te concentreren op de bedoeling. maar op de een of andere manier was de pijn minder geworden*
" doei draakje.."

*komt aanlopen alsof hij niks van het draakje gezien heeft*
"Laten we weer verder gaan, straks halen we het niet meer"
*wijst na een pad ietsjes rechts van waar het gevoel van Arya heen leid*
"We moeten die weg nemen, die is een stuk korter zijn we er sneller"
*Begint stug door te lopen in die richting*
*De zwarte gloed word steeds "sterker" en werkt bijna als een soort spiegel, je kan hier en daar ook jezelf zien van bovenaf door de gloed alsof je vanuit een soort camera boven je kijkt*
"Ik weet bijna zeker dat deze weg sneller is... mompel... mompel..."

"Vreemd. Die mond gaat op en neer. Zou dat een vorm van communicatie zijn? Daar kan ik maar op één manier achter komen..."

* Zweeft snel op Arya af, en pakt haar hoofd beet. Arya schreeuwt het uit van de pijn terwijl ik door haar gedachte te lezen probeer de taal te leren *

* Terwijl ik bij haar de taal probeer te leren krijgt zij de zeer korte geschiedenis door van mij. *

(terwijl ik aan het typen ben voor die geschiedenis: ik kan bijna alles hebben, behalve vergif en/of biologisce wapens. Die zorgen ervoor dat ik me tijdelijk niet kan bewegen. Graag die nog niet gebruiken... )

*aaah eindelijk kan ik begrijpen wat ze zegt! ze zegt"aaaaauw ga van mijn hoofd af"*

*ik laat haar hoofd los en wacht op haar reactie*

* het korte verhaal wat Arya ziet:

Ik kom uit een cryotank met een 666 achtig teken daarop. Ik zit in een schip, bestuurd door duivelachtige wezens zo groot als ijsberen.

Ik werd met een soort afstandsbediening bestuurd (die besturing is inmiddels defect).

Ik ga een airlock uit. Ik zie een kleine maan. Armen en benen gaan uit elkaar. Alles wordt donkerder.

Er komen lichtstralen uit de armen en benen, die een plasmabol vormen van z'n 10 meter doorsnede. De bol gaat op de maan af.

Het ruimteschip waar ik uit kwam vliegt weg van die maan. en ik volg het ruimteschip tot het uit zicht verdwenen is. De maan is nu achter mij.

Een fel wit licht komt vanachter me vandaan. Ik draai me om en zie een muur van vuur en meteoren m'n kant opkomen vanaf de plek waar eerst die maan was.

Ik wordt door meerdere meteoren geraakt waarna ik door lava wordt bedekt... *

*probeert de meteorieten van Madarian af te halen, maar raakt ondertussen zelf bedekt door de stenen. Die ik zelf aan het verplaatsen ben. HELP!!!*

*schreeuw het uit bij de aanraking van het wezen, dat ze zojuist had zien zweven*
mijn gedachten... andere gedachte, in mijn hoofd. niet van hier, was dit mijn zoektocht? het is dezelfde pijn.
*Ademt zwaar tussen de kreten van pijn door, zo Hels had zelfs zij het nog niet meegemaakt, dit was de directe aanraking. en de Andere deden niet eens wat. het ging maar door, kon niks doen dan wachten tot de pijn weg was. op het hoogtepunt verdoezelde het zelfs haar eigen gedachte, waardoor ze helder die van het schepsel zag*