"En ik wil ook weten hoe je vrij bent gekomen..."
*Staart houd de dolk nogsteeds voor Yorik's keel, zodanig veel druk uitoefenende, dat hij het wel voelt, maar dat er geen bloed voelt*
Voel je dit, Arya?

(Arya)
*slikt, om de vreemde druk op haar keel weg te krijgen, maar faalt*
ik ben bang van wel... zolang hij het maar niet doorheeft

(Yorik)
*schud het hoofd. het grootste deel van zijn zelfvertrouwen leek weg. hij was in zelfstrijd. als hij deze mensen zou helpen, zou hij de russen verraden, maar wat hadden ze ooit voor hem gedaan? en als hij niks zou zeggen, zou hij de russen helpen, die hem net compleet gebruikt hadden*

(Muad)shit... dat is minder...
*Staart haalt de druk weer een beetje van zijn keel af, als ze doorkrijgt wat dit met Arya doet, maar doet het lijken, alsof ze Yorik gewoon een kans wilt geven om zich te bewijzen.*
"Je twijfelt heh. Ik zie het aan je blik. Vertel me eens. Wat hebben die russen eigenlijk tot nu toe voor je gedaan? Wat heb je gekregen voor alle klusjes die je voor ze opgelost hebt?"

*De twee soldaten staan op om Madarian te begeleiden naar de uitgang. Een soldaat heeft een kleine krabwond gekregen, maar heeft dat niet gevoeld.*

Madarian: "Wacht eventjes. Ik zie dat zo'n wandelende lijk je iets verwondt heeft."

*De andere soldaat schrikt en richt z'n wapen op de 'gewonde' soldaat. Madarian pakt die soldaat op en heelt de wond.*

Madarian: "Dat wondje is genezen. Zullen we maar gaan? Waarom richt je je wapen op je collega?"

Soldaat: "Als iemand geïnfecteerd is, duurt het niet lang of hij wordt zelf een zombie! Meestal maar een minuut of 10!"

Madarian: "Ik heb hem geheeld, maar ik weet niet of ik het virus te pakken heb. Laten we afwachten. Wij blijven achter hem en houden hem in de gaten. Als het verkeerd gaat, dan zal ik hem snel uit z'n lijden verlossen. Beide mee eens? Laten we gaan!"

*Beide soldaten knikken. Ze gaan richting de uitgang. Na 8 minuten komen ze bij een hal waar zo'n 30 zombies zijn.*

(Yorik)
*kijkt op naar muad*
"een leven. het zij buiten de muren, maar ik ben niet vermoord, ik ben niet gebruikt in de experimenten, en ook ik heb een liefde gehad"
*bij deze woorden lijkt hij weer kracht te winnen, als een kleine gloed van de oude zelfverzekerheid terugkomt in zijn ogen"

(Arya)
*gaat tegenover Yorik zitten*
"en nu? ze hebben jou ook verraden he? ik kan het zien aan je. wat hebben ze allemaal op hun subtiliteit aan stukken gescheurd, wat hebben ze allemaal van je afgepakt, Yorik."

*Ziet de pijn in Yorik's ogen verschijnen*
"Ze hebben beloofd de liefde van je leven in leven te houden heh. En ze hebben verraden heh?"
*Muad pakt hem meelevend vast bij de schouder, waar hij amicaal in knijpt. Staart trekt zich iets verder terug*

(Yorik)
*doet deze keer niks om Muad van hem weg te krijgen, terwijl zijn gedachte terugzweven naar de betere tijden. en naar het 'ongeluk'. al die tijd had hij gelooft dat het dat was geweest, tot iemand hem de waarheid had verteld. nu hadden ze beloofd dat ze zouden zorgen dat hij het zou vergeten, en nu was hij zelf verloochend, alleen.*

*Ziet dat de interne pijn in zijn ogen zwaarder wordt*
(Dhib)pfff... Hij martelt zichzelf wel heel erg... Dit nivo van pijn haal ik zelfs niet
(Muad)Hou je d'r buiten, Dhib
Muad vraagt Yorik zo vriendelijk mogelijk: "Je wilt het vergeten, heh? Wil je ons vertellen wat er is gebeurd? Dat helpt met de verwerking"

(Arya)
Dhib, kop houden. liefde is pijnlijker dan elke andere vorm van martelen die jij jezelf kunt voorstellen. sterker nog, het komt niet eens in de buurt.

(Yorik)
*kijkt op, van Muad naar Arya. hij had hetzelfde bij hun gezien, dezelfde hoeveelheid liefde als dat hij van haar had gehouden. uiteindelijk zwichte hij. dood zou hij toch wel gaan, of het nu door de russen was of door deze twee.
"we waren beide bannelingen van deze wereld. alleen zij geloofde heilig in het goede werk van de russen. ik heb haar beloofd dat ik ze zou helpen. uiteindelijk werd ze gevraagd mee te helpen met een onderzoek, en daar ging het fout. er werd mij verteld dat het een ongeluk was, maar ze hebben haar gebruikt, op dezelfde manier als dat ze bij de anderen met magie doen. alleen mij niet. ik was waardeloos qua magie, en ze konden me gebruiken voor anderen dingen... levend."

*loopt samen met Frostmourne door de donkere gangen op zoek naar Madarian. ziet plotseling een troep zombies op zich afkomen* "en dan denk je dat je alles gezien hebt! " *schiet er een paar neer terwijl Frostmourne de rest in stukjes hakt.* "gelukkig gaan ze nog wel dood. doet me een beetje denken aan die spellen zoals Resident evil en doom " *zoekt verder*

*kijkt met een zwijgend medeleven Yorik in de ogen terwijl Staart als bevroren in de lucht hangt. Het mes dat ze vast hield valt met een luide metale klank op de grond*
(Dhib)En nog werkt ie voor die Russen?!?
(Muad)Dhib... Frthaghn mhrithuralim
(Dhib)huhmmmmmm... hmmmf
"Maar waarom was jouw magie dan zo nutteloos? Is het te weinig ofzo? Of is het te handig om verloren te laten gaan? En hoe hebben ze je overgehaald om toch voor ze te blijven werken? Hebben ze je laten geloven dat je geliefde nog leeft?"

terwijl de duisternis aan hem liktezat Nasret in een donker schuurtje ten zuiden van de hoofstad Liër.
hij wachtte op het oofd van zijn orde.
afwachtend tikte hij ritmisch op de gammele houten tafel tikte. hij keek hoe de silverkleurig maan langzaam achter een wolk schoof..
er werd geklopt op de deur.
eindleijk.
met stijve spieren leip hij naar de deur toe en opende die langzaam, met een hand op zijn wapen.
ij keek in het gezicht van iemand. die persoon tilde zijn handen op en gebaarde iets.
het was veilig. hij opende de deur helemal en liet zijn baas binnen
"wat weet je Nasret?"vroeg hij grof
nasret was niet uit het veld geslagen. hij wist dat zijn baas zo deed
"het artefact ligt ergens bij Lië"r. waar weet ik niet maar daar kom ik wel achter.
ik zal hulp nodig hebben. wie zit daar?"
de baas rommelde in zijn zak en legde een briefje op tafel. sneller dan het oog kon volgen stak hij en dolk door het briefje.
hij liep weg.
nasret wist dat hij moest openene zodra de baas weg was.
na een minuut te wachten opende hij het briefje met een enkele naam.
Yorik

(Yorik)
*schud zijn hoofd* "nee... ze heeft mij gevraagt dat als er iets gebeurde, of ik voor ze wil blijven, dat ik ze blijf helpen. maar nu..."
*Yorik voelt de misselijkheid over zich heenkomen. het voelde alsof zijn ogen, die altijd gesloten waren geweest, nu waren geopend voor de rest van de wereld.*
zij wist dit ook niet... je vergeeft het me toch wel? ik kies voor jou kant.. altijd..

(Arya)
wat zei je, Muad?
*ook Arya gaat bij Yorik zitten, en legt haar arm over hem heen,troostend*
hoe goed iemand ook kan liegen, dit is geen leugen, ik kan de pijn voelen deze keer

"Oempf.... Je bent dus eigenlijk je vriendin aan het verraden..."
*Gaat aan de andere kant van Yorik zitten, en legt ook zijn arm om zijn schouders heen*
"Is ze echt overleden? Of hebben de Russen haar niet toe gestaan over te gaan?"

(Muad)Ik snoerde Dhib zijn mond... Ik werd een beetje moe van hem...

(Yorik)
"ik weet het niet precies... er is mij tenminste verteld dat ze is gestorven bij een ongeluk, en ik heb haar ook nooit meer gezien. het zou best kunnen dat..."
*Yorik draait zijn hoofd weg, en staat dan op, kijkend in de richting van Liër.*
"ik wil uitzoeken wat er precies is gebeurt."

(Arya)
*Staat ook op, en legt haar hand op de schouder van Yorik*
"dank je wel Yorik. je hebt ons geholpen, en ik zal proberen jou ook te helpen hierin. dat vind ik niet minder dan eerlijk*

(Yorik)
*kijkt enigzinds verbaast naar Arya, die daar vastberaden naast hem staat. misschien had hij toch wel verkeerd geoordeeld over deze mensen/andere wezens*

"Ik help je ook, Yorik. Ik denk dat als we je beter leren kennen, dat je niet zo'n slechte gast bent, als dat we dachten.
Maar heb je nog even een momentje? Ik laat mijn broer eventjes kijken of je vriendin echt over is"
*Muad gaat met gekruiste benen op de grond zitten, sluit zijn ogen en gaat in een lichte trance.
Na een paar minuten doet hij zijn ogen weer open*
(Muad)Wat heb je gevonden broertje?
(Dhib)mmm.mm...mmm
(Muad)ow... sorry... Halirthramas
(Dhib)Dank je, zak... Maar ze is niet bij ons... Ik heb wel met een van de onlangs gestorven andere Russen gesproken, en die had het over een ondood leven... En over een man die door kogels niet gewond kon raken...
(Muad)Shit... dan leeft ze dus nog... Alleen in welke staat...
En hoorde je dat, Arya. Madarian is daar ook.

(Arya)
*vloekt binnensmonds.*
"dan hebben we een groot probleem... maar we zullen doen wat we moeten. dat Madarian er is is wel goed. hij kan helpen."
*Arya kijkt naar Yorik, zelfverzekerd deze keer*
"Yorik, hoe ver is het van hier naar Liër? jij kent deze plek beter dan dat wij doen, en we hebben elkaar nodig*

(Yorik)
*kijkt even rond, en knikt dan*
"ik weet precies waar we heen moeten"
*grijnst, en begint dan te rennen.*

(Arya)
"Muad'Dhib, kom mee!"
*rent achter Yorik aan*

zonder dan een van hun het wist werden ze in de val gelokt

*Zit grijnzend klaar met zijn slechte helpers in een hinderlaag*

*wordt wakker en kijkt wazig om me heen*
"Hey... hmz dit is de schuilplaats niet..."
*staat half verdoofd op en kijkt om zich heen*
"Damn... ik haat het om wakker te worden op onbekende plekken.., ik mag hopen dat dit een droom is"
*kijkt nog eens goed om zich heen terwijl hij in de verte een hoop lawaai hoort*
"Hmmm... wat een vage plek, het lijkt wel... een soort lab"
*loopt naar de deur doet hem open*
"What the..."
*ziet een wetenschapper dood op de grond liggen met daarnaast een wapen*
"Hmmm..."
*pakt het wapen op en bekijkt het eens goed*
"Een Kovrov AEK-971.., Russen!.."
*pakt het wapen op en loopt door*
"Weer een lege ruimte..."
*doet de deur open en allemaal zombies komen op hem af stormen*
"Oké... dit kan niet gezond zijn..."
*schiet er op los en dood ze allemaal*
"Héhé..."
*doet weer een deur open en ziet een zombie staan*
"DIEEE stom ding"
*knal* *knal* *knal* *klik* *klik*
"Upz..."
*zombie valt nog net dood neer*
"Shit.., ik hoor er nog 1 komen..."
*wordt onzichtbaar en gaat plat tegen de muur staan*
Kom op... loop door...
*zombie loopt twijfelend langs Pablo terwijl hij hem 1x in de gezicht kijkt*
Shit...
*gaat er nog even twijfelend erbij staan en loopt dan door*
"Pfft... nu moet ik zo snel mogelijk hier weg zien te komen..."

*Muad springt op, en sprint een stukje, om Arya en Yorik in te halen*
"Oi, wacht op mij!"
*Hij heeft ze al snel ingehaald, en rent op een rustig tempo met ze mee*
*Staart tikt ondertussen onophoudelijk op Muad's schouder*
"Zeg, Staart, hou eens op"

*Ziet een groepje aankomen*
"Okee mannen jullie weten wat jullie moeten doen!"
*Geeft zijn adjudanten laatste orders en gaat met geladen wapen klaarliggen*

(Yorik)
*rent voorop, met een tevreden glimlach op zijn gezicht. hij was blij dat het allemaal toch niet zo erg was als het leek. misschein elefde ze zelfs nog. hij zou haar wakker maken, vertellen hoeveel hij van ahar hield, en haar weer in zijn armen kunnen houden, zodat ze zou kunnen uithuilen bij hem*

(Arya)
*rent naast muad'Dhib achter Yorik aan, en houd zijn hand vast*
ik ben toch wel blij dat we op hem hebben kunnen inpraten

*Ziet een jongen aan komen lopen met daar achteraan een man en vrouw hand in hand*
*Wacht tot ze gepasseerd zijn*
"NU!!!"

*Vuurgevecht*

"Ik wil ze levend hebben!"

*Staart merkt dat ze bij Muad geen reactie krijgt, en begint Arya onophoudelijk op haar schouder te tikken*
"Staart... Wat heb je toch?"
Daar ben ik inderdaad ook wel erg blij mee ja Hij lijkt me toch nog best sterk. Liever iemand die ik met ons heb, dan tegen ons...

*Muad heeft nog niets door van de hinderlaag, waar ze zojuist in gelopen zijn*

*loopt weer een gang in en ziet één groot gat waar aan de randen het metaal nog half gesmolten is*
"Hmmm... plasma? plasma... plasma... Madarian!"
*kijkt door het gat omhoog en ziet niet veel interessants*
"Het lijkt erop dat ik hier niet door kan... Maar naar boven misschien wel..."
*klimt met veel moeite omhoog waar hij oog in oog komt te staan met een zombie*
"Niet weer hé..."
*zwaait rond met zijn geweer maar tot zijn verbazing pakt de zombie het gewoon rustig vast*
"Ehh..?"
*geeft een ruk aan het geweer en laat dan los waardoor de zombie voorover tuimelt in het gat*
"Hele ondergrondse complexen terroriseren doen ze graag, maar even denken dat zit er dan weer niet in..."
*kijkt omhoog*
"Dat gaat me niet meer lukken..."