*Na een tijdje bewusteloos te zijn geweest wordt Madarian wakker. Hij ligt in een kamer waar geen ramen zijn op een tafel. Er staan wat apparaten. Er zijn een paar personen in witte jassen die proberen naalden in Madarians arm te steken, maar die naalden breken elke keer af. Ook heeft Madarian een vreemde kap op z'n mond. Er zijn boeien om z'n armen en benen gedaan. Madarian probeert nog half versuft te praten.*

"Wat... Wat doen jullie?"

*Helaas. De personen weten nu dat Madarian half wakker is. Ze praten in het Russisch tegen elkaar. Het lijkt erop alsof ze verbaasd zijn. Eén persoon draait een kraan verder open die vast zit aan het mondkapje. (lachgas, maar na verloop van tijd wordt m'n lichaam immuun...)

Madarian grijpt naar het mondkapje. De handboei waarmee z'n hand vast zit breekt open. De personen in de kamer vluchten in paniek de kamer uit, en de deur gaat op slot. Madarian doet de mondkap af, en gaat rechtop zitten. De boeien die dat proberen te voorkomen breken allemaal af.

Plotseling staat de kamer in vuur en vlam. De vlammen doen Madarian echter niets.*

*Als na een minuut de vlammen ophouden staat Madarian op van z'n bed en loopt naar de deur toe. Een camera in een hoek ziet dat Madarian nog leeft, en een horde gewapende personen komt richting de gang. Madarian probeert de deur. Op slot. Madarian slaat op de deur, die compleet los komt en door de muur slaat. Achter de muur zit alleen maar rots.*

Hmm. Ik zit dus ondergronds

*De soldaten openen het vuur op Madarian, die niets van de schoten voelt. Madarian loopt op een soldaat af, pakt hem vast en zet de soldaat tegen de muur en probeert z'n taal te leren door een mind-link te maken. De andere soldaten schieten hem echter dood.*

*wordt plots verrast door Froustmourne die heel zenuwachtig doet* "is er soms iets met Madarian gebeurd?" *Frostmourne reageert* "breng me naar hem toe!" *pakt een paar geweren* "je weet maar nooit!" *gaat geleid door Frostmourne op zoek naar Madarian en komt terecht bij een enorme russische bunker* "we zullen hem vinden, al moeten we elke rus afmaken die er is!" *chargeert samen met Frostmourne de bunker in*

*Madarian krijgt eindelijk weer een zeer vaag 'contact' met Frostmourne, die Kippies heeft gewezen op een bunker. Madarian seint een bericht naar Frostmourne, die het bericht meteen opschrijft voor Kippies.*

Frostmourne, ben ergens ondergronds, maar het gaat goed met me. Ik probeer naar je toe te komen.

*Madarian kijkt even naar de soldaten, en in een flits heeft Madarian de wapens van de soldaten te pakken, en perst de wapens in een bal met z'n handen. Daarna pakt hij nog een soldaat vast en probeert opnieuw een mind-link te maken.

Dit keer lukt het, en krijgt de geschiedenis te zien van de hedendaagse, door wereldoorlogen verscheurde wereld. De laatste (9e) wereldoorlog is Amerika begonnen, samen met de Europeanen. Het had niet veel gescheeld, of de Russen waren volledig vernietigd. Ook heeft Madarian met die mind-link de Russische taal geleerd.

De soldaat heeft de geschiedenis van Madarian ook gezien. Madarian laat de soldaat los, die angstig naar Madarian kijkt, maar ook met begrip. De soldaat loopt naar een intercom toe, en er klinkt een boodschap door de gangen.*

"Commandant, die nieuwe infiltranten lijken geen vijanden, maar zijn wel erg sterk! Misschien kunnen we met ze praten!"

*De soldaat rent na het bericht naar de dichtst bijzijnde wachtpost. Madarian kijkt rond zich heen en probeert te zien welke kant hij op moet om naar buiten te gaan. Een groep soldaten komt net de hoek om en richten hun wapens op Madarian.*

Madarian in het Russisch tegen de soldaten: "Wat willen jullie eigenlijk?"

*De Russen vuren hun wapens af, maar die doen nog steeds geen enkele schade. Madarian pakt hun wapens weer in een flits af. Grijpt een officier. De officier kijkt angstig in Madarians ogen.*

"Jullie willen niet dat ik kwaad wordt. Dat kan deze plek niet aan. Wat willen jullie?"

*De officier begint te stinken. Hij heeft het in z'n broek gedaan van angst een gaat van z'n stokje.*

Madarian: "Als jullie niet willen praten, dan maar zo..."

*Er begint een plasmabol in Madarians hand te vormen. Madarian laat de plasmabol ontploffen, zodat de gang vol vuur komt te staan. De soldaten die niet konden wegduiken zijn verbrandt. Er is echter niets ingestort.

Madarian kijkt omhoog richting Frostmourne, die hij daarboven ergens 'voelt'. Madarian doet z'n armen omhoog en schiet een plasmastraal omhoog waardoor er een tunnel vormt. Madarian vliegt omhoog. Na 20 verdiepingen stopt de tunnel. Frostmourne is nu veel dichterbij.

Madarian richt nu naar beneden, en een plasmablo vliegt omlaag. Op de onderste verdieping ontploft deze, en die ontploffing vernietigd de onderste 10 verdiepingen.

Op de 12 verdieping ontsnapt echter een dodelijk virus, wat door het aircosysteem door de onderste 18 verdiepingen raast, waardoor veel soldaten en medewerkers dood gaan. Na 10 minuten staan ze echter weer op als zombies, die over de hele basis iedereen uitmoorden die ze tegenkomen.*

Nasret liep door de staren van het handels dorp. om hem heen liepen talloze mensen en handelaars. maar hij was hier met een missie. hij loerde naar de witte hoed. zijn doelwit. opgewonden over zijn komende moord hield hij vol spanning de dolk in de zoom van zijn mantel vast.
zijn verweerde gezicht was getekend met meerder littekens. zijn bruine ogen twinkelen intelligent. zijn gespierde lichaam was dat van en jager. en dat was hij ook. een beroepsmoordenaar van de geheimzinnige orde Terf.
deze orde wilde iets machtigs hebben maar ze vertrouwde heb niet toe wat.
zijn doelwit liep een zijstraatje in. hij versnelde zijn tempo. dit was een moment dat niet voorbij mocht glippen.
hij zag nog net dat zijn doelwit weer een hoekje om ging.
hij rende het hoekje om en keer recht tegen een lemmet op.
sneller dan een hartslag trok hij zijn dolk en pareerde op het nippertje de slag. hij keek verbaasd zijn doelwitr in de ogen. een styalen masker met demonische tekest verborg het gezicht van zijn doelwit. bliksemsnel viel hij aan. zijn doelwit pareerde en sloeg in diezelfde vloeiende beweging nog een aanval. Nasret zuijn gedachten waren voro minuten enkel gevuld met aanvallen en pareren.
het gevecht kwam nu enkel en alleen nog aan op uithouding vermogen.
na een enorme misser schoto Nasret naar voren en sloeg het wapen van zijn opponwent uit de handen. bijan tegenlijk hield hij de dolk op de zwakke ontblote keel
hij trok het masker af en keek ontzet naar het gezicht van een vrouw. ze was jong. nog geen 25 zomers oud. haar blauwe ogen stonden angstig maar toch straalden ze een soort dapperhied en moed uit.
"waar is de kroon van Raës?"
ze zweeg. hij pakte haar arm en sneed die ondiep open vanaf de elleboog. ze snakte geschrokken naar adem. hij was niet verrast doro haar reactie. hij moest wel vaker martelen voor zijn beroep.
hij herhaalde zijn vraag
"waar is de kroon van Raës?"
weer weigerde ze te antwoorden
ne sneed hij dieper en langzamer haar andere arm open. de tranen sprongen in de nog jonge ogen.
weer vroeg hij het.
"waar is de kroon van Raës?"
ze schudde paniekerig van nee..
nu werd hij boos.
vol woede stootte hij de dolk in de maag van zijn slachtoffer.
ze gilde het uit en zakte verzwakt neer op de grond.
met een stem zo vervuld van woede en haat sprak ze tegen hem dat hij onwillkeurig achteruit deinsde.
"Terf zal nooit de Macht Van Raës bezitten. jullie zulen niet slagen. voor elke man of vrouw die jullie doden zullen er 2 opstaan. allemaal met de hat tegen Terf. "
nog kwader sneed hij een kruis in haar borst.
ze was zo geschrokken dat ze twijfelde.
"waar is die verdomde Kroon Wijf!"
hij hoorde haar doodsrochel naderen"hij hield zijn oor bij haar modn zodat hij het kon horen.
Liër...
hij wist wat hem et doen stond. hij pakte zorgvuldig een boekje uit zijn mantel en schreef de slachtoffer en de laatse worden op.
hij liep richting de zonsondergang het lijk achterlatende voor de ratten.

(Yorik)
Toen Madarian en de anderen weg waren, waren ze vergeten te zorgen dat hij niet kon ontsnappen. hij stond op, en liep naar de deur van zijn cel. met een klein duwtje ertegenaan kwam er een grijns op zijn gezicht, zijn vermoedens waren waarheid. met wat inspanning lukte het hem om de deur te openen, en zo verdween hij uit zijn gevang.

al lopend vervloekte hij zichzelf. het meisje was al te veel te weten gekomen, was door de barrières in zijn hoofd gekomen. maar Yorik wist dat als hij het op tijd zou melden, er zelfs voordeel in zou kunnen schuilen. hij rende, maar zorgde ervoor dat zijn voetstappen gemaskeerd bleven, onhoorbaar en onzichtbaar. het was avond, dus hij had het donker in zijn voordeel.

na een lange tijd rennen bereikte Yorik de stad. hij wist dat hij voorzichtig moest doen, dat ze hem anders te pakken zouden nemen. stap voor stap liep hij naar het bewakingshuisje, en klopte hij op de deur. daar deed een rus open.
"wat doe jij hier? jij hoort niet terug te komen voordat je werk gedaan is!"
Yorik stamelde, en schudde het hoofd.
"het spijt me dat ik u dit kom vertellen, maar misschien kan het zelfs in uw voordeel gebruikt worden..
het meisje is het gelukt door sommige barrieres in mijn hoofd te komen, en is achter een gedeelte van de plannen gekomen. ook weet ze waar ze moet zoeken."
op dit moment greep de rus naar de keel van Yorik, en kneep deze langzaam dicht. zijn ogen puilden uit van woede.
"WAT? jij stinkende waardeloze dat, kunnen we dan niks aan jou overlaten?"
Yorik schudde snel met zijn handen, om aan te geven dat het nog niet alles was. de greep op zijn keel verminderde twijfelend.
"nee wacht! er is meer!"
Yorik wachte tot de greep minder was zodat hij duidelijk kon praten, en vertelde verder.
"Ze weet slechts van de kleine post buiten de stad. en ze weet dat de magie uit de mensen word getapt om te gebruiken in de oorlog. maar dat is alles. de rest van het gebruik weer ze niet."
nu lachte de rus, en gaf Yorik een harde mep op zijn schouder.
"ik snap waar je naartoe wilt. je blunder is voor een deel goedgemaakt... en nu oprotten, terug het bos in"
hier werd Yorik bleek van.
"maar... ze zullen me weer vinden, en"
de rus onderbrak zijn gestamel.
"alleen maar goed, ze zullen denken dat je ons niet hebt kunnen bereiken"
bij deze woorden gaf de rus Yorik een enorme knal op zijn hoofd, waardoor hij onmiddelijk bewusteloos viel.

(Arya)
Kilometers verderop gebeurde hetzelfde bij Arya. een schreeuw, en ze viel in Muad zijn armen. slap, maar deze keer was ze zelf niet bewusteloos, kreunend van plotselinge pijn.
"Muad!"

*Madarian voelde dat Frostmourne nu redelijk dichtbij was. Te dichtbij om nog een tunnel te maken. De kans dat Madarian Frostmourne en een eventuele reddingsgroep zou raken was relatief groot.

Madarian kijkt om zich heen en ziet veel kantoren. Er zit niets anders op dan even langs de kantoren te lopen. Na een paar bochten hoort Madarian dat er ergens een vuurgevecht is. Madarian gaat op onderzoek uit.

Na drie bochten ziet Madarian dat er twee soldaten ingesloten zijn door werknemers die langzaam lopen. Geweerschoten lijken weinig tegen de werknemers te doen. Eén werknemer draait zich om. Een gedeelte van het gezicht is weg, en er zit een gat op de plek waar normaal een long zou moeten zitten!*

Frostmourne, hier is iets zeer vreemds aan de hand! De doden lopen!

*Frostmourne schrijft de boodschap meteen op de muur. De zombie loopt op Madarian af en probeert Madarian te bijten. Madarian slaat de zombie op het hoofd, dat uit elkaar spat. De andere zombies verdelen zich nu. Een groep gaat nog steeds af op de soldaten, een andere groep gaat af op Madarian. In een flits heeft Madarian alle zombies vernietigd. Madarian loopt nu naar de soldaten.*

In het Russisch: "Wat is hier allemaal aan de hand?"

*Als Arya me een schreeuw plotseling in elkaar zakt, schiet Muad's hart plotseling weer in zijn keel*
"Arya? Wat is er aan de hand? Yorik?"
*Zonder haar antwoord af te wachten springt hij op, en neemt Arya in zijn armen.
Met een noodvaart rent hij weer naar beneden, waar hij erachter komt dat Yorik ontsnapt is.*
"Shit... dat is niet goed... En waar zijn Madarian, Frostmourne en kippies eigenlijk?"

(Arya)*houd zichzelf vast aan Muad, en kijkt verschrikt naar de lege cel. alhoewel ahar hoofd op barsten staat, is ze nog bij bewustzijn. zachtjes praat ze*
"auw... ik heb geen idee. maar er is zo te... zien geen geweld gebruikt bij het openmaken van de deur. ik weet alleen dat het op het moment niet goed gaat met Yorik, aan mijn hoofd te merken"

(yorik)
*Yorik is door de russen ergens in het bos gedumpt na een klap op zijn hoofd gekregen te hebben, en daarna heeft een vos nog wat sneden achtergelaten, alhoewel Arya deze niet gevoeld heeft.*

(officier soldaten)
"de mensen die betrokken waren bij experimenten zijn vrijgebroken!"
*de officier vertreld madarian trillerig dat dit de mensen waren van wie de magie was weggezogen, maar waar wat mis was gegaan bij de nieuwste manier. binnenmonds mompelde hij iets over de Terf*

*Muad ziet de boodschap die Frostmourne geschreven heeft op de grond.

Frostmourne en Kippies besluiten de zoektocht door te zetten. Frostmourne zal Kippies zo goed mogelijk beschermen.

De twee soldaten richten hun wapens op Madarian.*

Madarian: "Is dit jullie dank dat ik jullie gered heb?"

Soldaat: "Gered? Jij hebt het virus vrijgelaten wat ze zo maakte!"

Madarian: "Virus? Waar heb je het over?"

Soldaat: "Hier worden allemaal wapens gemaakt, inclusief biologische. Jij hebt het gevaarlijkste virus ooit losgelaten! De aarde is gedoemd! De doden zullen opstaan en de mensheid vernietigen!"

Madarian: "Niet als ik daar iets over te zeggen heb! Leid me naar de uitgang, en ik zal jullie helpen deze plaag te stoppen! Vertel meer over dat virus."

Soldaat: "Met de nieuwste methode om magie te stelen bleek een persoon ziek te zijn. Dat virus is gaan muteren en heeft andere personen waarbij het magie is weggetrokken ook geïnfecteerd! Die zombies zijn het resultaat!"

"Arya, kun je misschien voelen waar Yorik nu uithangt? Je hebt immers een of andere connectie met hem... Misschien vinden we Madarian en de rest ook."
*Kijkt aandachtig naar de krassen die Frostmourne in de grond heeft geschreven*
"hm... als Madarian niet al gevangen genomen is, tenminste...."

(Arya)
*schud het hoofd*
"nee... dat gaat me gewoon niet lukken. ik kan veel, en heb de laatste zijn veel bijgeleerd. maar ik kan een connectie niet op een zodanige manier omkeren"
*langzaam voelt ze haar pijn wegtrekken*
"maar ik ga hem wel zoeken, ik wil weten wat er is gebeurt"

*Muad loopt weer naar buiten, en zijn vleugels ontvouwen zich weer op zijn rug*
*Hij pakt Arya nog iets steviger vast, springt op, en gaat rustig in steeds grotere circels rond de bunker vliegen*
"Als je iets verdachts ziet, dan roep je maar!" roept hij boven de wind uit

(Arya)
*houd Muad vast, maar kijkt ook aandachtig rond. na een tijdje vliegen geeft Arya een brul*
"kijk! daarbeneden ligt het silhouet van een persoon.. op de grond."

*Muad remt plotseling af, maar net iets te snel, zodat hij bijna zijn grip op Arya verliest*
*Met een snelle beweging weet hij Arya net op tijd weer vast te grijpen, maar ze ligt nu niet meer zo comfortabel als eerst*
*Zo snel mogelijk daalt Muad naar de persoon toe, en als hij op de de grond is geland zet hij Arya zo snel mogelijk neer.*
*Hij houdt haar nog even aan haar schouder vast, voor het geval ze nog onstabiel ter been zou zijn*
"Volgens mij is het Yorik..."

(Arya)
*voelt zat ze langzaam valt, amar grijpt zich nog snel vast aan Muad, die het ook doorhad. eenmaal op de grond houd ook zij Muad vast, en loopt samen met hem naar de gestalte toe*
"het is Yorik inderdaad.."
*ze knielt neer, en legt een hand op zijn voorhoofd*
"een enorme bult.. op dezelfde plek als mijn stekende pijn begon"
*dan valt haar oog op een diepe snede*
"maar... die voel ik helemaal niet. die heb ik ook niet..."

*Voorzichtig pakt Muad een mes*
"Arya... mag ik wat op hem proberen?"

(Arya)
*zit iets achteruit, en knikt dan. zij had hetzelfde idee kegreken toen ze het had gezien, want de wond had ze niet eerder gezien bij Yorik. vurig hoopte Arya dat haar en muad's vermoerdens waar waren, want dan zouden ze hun zorgen over dat probleem vaarwel kunnen zeggen*
"doe maar"

*Muad's ogen flitsen een moment rood, maar even snel schieten ze weer terug naar hun oude kleur*
*Langzaam maar zeker maakt Muad een snee over Yorik's onbeschadigde arm, terwijl hij Arya zorgvuldig observeert*

(Arya)
*kijkt van Yorik zijn arm naar haar eigen arm, en ziet dat terwijl er bloed vloeit bij Yorik, haar eigen arm onbeschadigt blijft.*
"Muad... we hebben het gevonden..."
*ze pakt Muad vast in een stevige omhelsing, en geeft hem een zoen op zijn wangen uit blijdschap*

"Je bent weer vrij" roept Muad met een grijns op zijn gezicht, terwijl hij Arya's zoen beantwoord"
*Hij verbind snel de sneden op Yorik's arm, en brengt hem dan bij*
"Ok jongeman. Nu zal ik maar eens snel gaan praten als ik jou was."
*Staart houdt een dolk bij Yorik's keel*
"Arya, jij mag de vragen stellen"

(Yorik)*voelt dat hij op een onplezierige manier word wakkergemaakt, en schrikt, als hij in de gouden ogen van Muad kijkt. het was gedaan, nu had iedereen hem verraden*

(Arya)
*Arya gaat naast Muad zitten*
wacht even met dat mes...ik denk dat het is omdat hij bewusteloos was. we kunnen nu wel dreigen

(Yorik)"wat ga je doen... me aan stukjes snijden als ik het niet doe?" *krijgt het ondanks alles voor elkaar om een beetje benauwd te glimlachen*
"ga je je vriendin opofferen, alleen om mij te vermoorden?"

(Arya)*schud zelf het hoofd, en legt haar hand op Muad zijn arm, voordat hij boos kon reargeren. dit zou ze zelf oplossen*
"Yorik... kijk eens eventjes op je arm"

(Yorik)*kijkt naar een van zijn armen, en ziet een snede. als hij dan vragend terugkijkt naar Arya houd ze haar arm naar hem uit, en zit er niks. langzaam loopt er een druppeltje zweet langs zijn voorhoofd*

(Arya)"inderdaad... we hebben een manier gevonden waarop het mij niet overkomt. maar we hoeven je niks te doen, als je ons nu maar gewoon verteld wat je weet. want alhoewel ik achter een paar dingen ben gekomen, heb je ook veel verborgen. nu wil ik weten wat het is"