*blijft met zijn schip op redelijke afstand*
"ik wacht hier als ze mijn hulp nodig hebben... of honger hebben"

"hm... Ik weet nou niet echt zeker of we die delen hier bij elkaar moeten brengen... Het lijkt me nogal gepaard te gaan met flink wat energie uitstoot... Ik ben bang dat behalve mijn moeder niemand dat overleefd, als dat hier gebeurd."
"Wat vinden jullie ervan om de twee delen mee naar buiten te nemen, en op een flink groot leeg veld samen te brengen?"

*Kijkt ondertussen Féinan met een schuin oog aan*
hm... we zijn langzaam aan rivalen aan het worden... zou niet zo best zijn

"Oh ja, Arya, nou dat je je ketting terug hebt, zou je de mijne aan mij terug willen geven?"

(Moeder)
"Ehm, Muad'Dhib? Wat zei je daar net?! Heb je jouw ketting uitgeleend?! Notabene aan een Mens?!"
*Staat op, en buigt over de zittende Muad'Dhib heen*
Hier gaan we nog even een hartig woordje over spreken, jongeman! Dit onthoud ik wel."

(Muad'Dhib)
"Mam... Ze is helemaal geen mens. Of althans, niet helemaal... denk ik...
En ik vertrouw haar... Ze heeft me zo goed geholpen met m'n vader, en mijzelf... Met gevaar voor eigen leven..."
*Duikt in elkaar van de priemende blik van zijn moeder*
*met een klein stemmetje* "Sorry..."

*kijkt muad met grijns aan*

hoe kom je erbij dat we langzaam aan rivalen worden? Ik hoop maar dat het niet uit de hand loopt. We moeten wel een team blijven

*Kijkt naar moeder muad*
"Mevrouw, uw zoon weet heus wel wat hij doet hoor. Zolang er niets gebeurt, maakt het toch niet uit?"

*kijkt arya aan*
"Nou, dan gaan we maar naar zo'n open veld toe hè"

*Kijkt weer naar moeder muad*
"Mag ik nog antwoord op mijn vraag of hier leuke vrouwtjesdraken in de buurt zijn?"

(Moeder tegen Féinan)
"Er lopen hier genoeg draken rond, misschien dat er ook eentje voor jou tussen zit, maar ik moet je wel waarschuwen... Ze zijn nogal hooghartig..."
"En trouwens, mijn zoon is ook een zoon van zijn vader, dus ik ben er niet zo zeker van of hij weet wat hij doet... En of er wat gebeurt of niet, het maakt altijd wat uit als je met dit soort artefacten gaat lopen strooien..."

(Muad'Dhib)
Hoe ik daar bij kom? Je dacht te hard...
*lacht een beetje onbeholpen richting Féinan*
Maar het Team gaat voor de liefde

(Moeder)
"Hm... je hebt je hersens dus in ieder geval nog een beetje op de goede plek hangen"

(Muad'Dhib)
"Maaam, begin jij nou ook al in m'n gedachten door te dringen?"

(Moeder)
"Moet je maar niet zo hard denken"

(Muad'Dhib)
*zucht*

*kijkt moeder muad aan*
"Ach, hooghartig maakt me niet zo uit. Ik kom uit een nog ergere familie, dus ik ben wel wat gewend. Tja, van adel zijn heeft ook zo z'n nadelen"

*gniffelt*

hé muad, het lijkt me niet nodig om over de liefde te zeuren. Jij maakt meer kans met arya, en als jullie gelukkig kunnen worden, zul je mij niet horen. Ik wil gewoon het beste voor haar. Jij toch ook?

*Richt zijn gedachten nu nauwkeurig op Féinan*
Je hebt gelijk... uiteraard...
*Grijnst*

*haalt de ketting die Muad aan haar had gegeevn uit haar zak, en geeft deze terug aan Muad.*
"dank je wel... je weet niet wat dat voor mij heeft betekend."

*kijkt de moeder van Muad aan*
"ik kan brgrijpen dat vanuit uw oogpunt het moeilijk te begrijpen of te accepteren is. het enige wat ik kan zeggen is dat ik dankbaar ben. anders was ik hulpeloos van plek naar plek gegaan."

*kijkt nog even naar de rest van de groep*
"Maar ik denk ook dat dit gedaan moet worden."
*haalt haar eigen ketting weer van haar nek af.*
op de een of andere manier vertrouw ik die man... met de drakensteen en mijn ketting moet wat gebeuren... zelfs als ik waarschijnlijk sterf, weet ik dat dit nodig is.

*valt bijna van stoel af*

Spreek niet over sterven! Niemand zal hier sterven! Hoor je dat!

*pakt stoel op en gooit die tegen muur kapot*
*loopt kwaad weg*

"cànai téni sjérna péci stréi!!!" klinkt het nog, daarna is het stil.

"Féinan! wacht alsjeblieft!"
*rent achter Féinan aan, maar draait zich dan om*
"wacht op mij alsjeblieft, ik ben zo terug"
*draait zich weer om, en gaat op zoek naar Féinan.*

*Ziet een meisje achter een draak aanrennen*
*Blijt bij Muaddhib staan*

*loopt met stevige passen naar een soort binnenplaats, en gaat daar bij een fontein zitten*

O heilige Malassa, sta me bij. Wat moet ik doen? Hoe moet ik dat doen? Waar gaat het heen met deze wereld? Geef antwoord, ik smeek u

"yunéic tià!!"
*blijft lusteloos voor zich uit staren*

"Féinan! Féinan wacht!"
*rent de binnenplaats op, en ziet hem daar zitten bij een prachtige fontein*
het zou helpen als ik wist wat hij zei
*denkt zonder te realizeren dat het hoorbaar is.*

*kijkt om en ziet Arya, en kijkt weer de andere kant op*

Zucht...yunéic rénicei. Laat me alleen wil je, ga maar terug naar je maatjes daar binnen. Ik wil even rustig kunnen nadenken

*pakt wat water en koelt zichzelf af*

*Wacht op Arya, terwijl hij stilletjes Muaddhib aankijkt*
"char"

*weet dat het moeilijk is, maar vaak als ze zelf chagerijnig is, kan ze ook moeilijk mensen rond haarzelf hebben*
"het spijt me Féinan.."
*draait zich weer om, en loopt de binnenplaats uit. net voordat ze weg is, kijkt ze nog even over haar schouders.*

*staat op en loopt naar een balkon*

Het is niet jouw schuld Arya, alleen je woorden van daarnet kwamen wat ongelukkig uit

*kijkt naar arya*
misschien is het handiger als je niet met mij meegaat, mocht ik ooit nog teruggaan naar mijn land. Je zult alleen maar last van me hebben

*draait zich weer om en leunt tegen het balkon aan*

*Ziet Arya weer verschijnen, en wilt haar een kopje geven*
*Pakt Muaddhibs rugzak, waar nog een beetje aarde in zit, en sleept de rugzak naar Arya's voeten*

*kijkt naar de kleine draak die haar haar hobbelt met de rugzak van Muad, terwijl een kleine glimlach op haar gezicht verschijnt. van buiten ziet ze er wel gelukkig mee uit, terwijl schijn bedriegt*
Féinan, waar ik ook heen zou gaan, lang heb ik niet te leven. dat komt door iets dat mij lang geleden is overkomen. of het nu is of over een jaar scheeft nauwelijks wat meer, want leven met de gedachte dat als ik te lang er op wacht, het dan alleen maar verschrikkelijker word is waarschijnlijk een nog grotere hel voor mij.

ik zou zo graag alles uit willen leggen, maar kan het niet.

*streelt over de kop van de kleine draak, en knielt bij hem neer.*
"wat is er met de rugzak?"

*Maakt de rugzak open, en haalt er een kleine tand uit, van ongeveer 4 cm*
"charmander charchar!"

*zelfs in de kamer is het nog te horen: een gigantische knal. De fontein is vernietigd*

Waarom...waarom....waarommm heb je dat niet eerder verteld! Waarom kun je het niet uitleggen! ZEG HET ME! Jij zal niet sterven zolang ik Féinan heet!!!

*weer een knal*
*tweede fontein verwoest*

*kijkt naar de tand in de klauwen van de draak, en kijkt er geboeid naar*
"vreemd.."

*komt de kamer binnen stormen, met een rare gloed in de ogen. Grijpt arya bij de schouders en drukt haar tegen de muur*

"ZEG OP!!!"

*begint wat op te gloeien*

*door de schokgolf vliegt de tand weg*
*Rent achter de tand aan, maar kan 'm niet meer weer vinden*
Hij kon zoveel voor Arya en Muaddhib betekenen...

*laat arya weer los en zakt op een stoel*

"denk je dat het mijn geen zeer doet? tijdens mijn geboorte was ik niet thuis, maar in gevang. ik ben opengesneden, en er is iets rond mijn hart gaan zitten. ik ben weggekomen, heb voornamelijk mijn eigen leven geleid, maarben altijd alleen gebleven, omdat ik andere de pijn wou besparen voor als het me inderdaad beknelt. de Saffier was wat het groot hield, was wat er voor zorgde dat het mijn hartslag niet beknelde. ik kan niet zonder."
*tranen beginnen over de wangen te rollen*