Als Monique op Koningsdag een jongen op een fatbike geschept ziet worden door een auto, schiet ze zonder na te denken te hulp. In alle chaos laat ze haar fiets achter, die vervolgens bruut wordt gestolen. Maar even later krijgt ze onverwacht goed nieuws. Hoewel de situatie officieel niet onder de polis valt, besluit haar verzekeraar de schade toch te vergoeden.

Monique brengt Koningsdag door met haar vrienden in Krommenie. Tegen de avond stapt ze weer op de fiets, richting huis. Op de brug in Zaandam suist een fatbiker langs haar heen. Een paar honderd meter verder staan ze naast elkaar voor een rood stoplicht.

De jongen op de fatbike lijkt onrustig. "Het licht stond lang op rood en hij maakte steeds aanstalten om te gaan rijden. Op een gegeven moment gaf hij gas. Ik wilde op hetzelfde moment mee, omdat ik dacht dat het groen was. In een oogwenk zag ik dat het rood was."

De jongen schiet voor een bus langs. Daar blijkt een auto achter te zitten en hij klapt op motorkap. "Hij vloog tien meter door de lucht heen en klapte op de grond. Ik dacht dat hij hartstikke dood was. Gelukkig was hij na een paar minuten alweer aanspreekbaar. Er waren allerlei mensen die zich over hem ontfermden."

De bestuurder van de auto is ondertussen compleet in paniek. In de auto zitten drie kinderen, van wie één 'over de rooie' is. Daarop besluit Monique te helpen. "'Ik had groen, ik had groen', riep hij." De buschauffeur en zij haasten zich ernaartoe om zich aan te dienen als getuige.

In alle consternatie laat ze haar fiets staan. "Opeens kijk ik om: fiets weg. Zelfs de automobilist vond dat aan het eind van de rit nog het ergste van het alles. Dat er zulke mensen op de wereld zijn. Een onverlaat die in zo'n situatie je fiets meeneemt."

Tot haar verbazing tonen een paar omstanders tonen weinig begrip. "Er waren mensen die zeiden: 'Waarom heeft u uw fiets niet op slot gezet?' Als je iemand tien meter door de lucht ziet vliegen en dan op het asfalt 'plof' hoort doen, dan sta je echt met je mond open en denk je niet aan het op slot zetten van je fiets."

Monique doet aangifte van diefstal en neemt contact op met haar verzekering, ENRA. Daarbij houdt ze haar hart vast. Online leest ze wisselende verhalen over de verzekeraar en bovendien heeft ze haar fiets zelf niet op slot gezet. Formeel lijkt dat weinig kansrijk. "Ik had al meteen zoiets van: oh my gosh, dit klinkt weinig hoopvol. Mensen zeiden tegen me dat de verzekeringsmaatschappij dit écht niet ging uitkeren."

Maar als ze met haar verzekeraar belt, klinkt er begrip aan de andere kant van de lijn. "Ze zeiden: 'Dit is een heel uitzonderlijk geval. We gaan kijken hoe we het gaan oplossen.'"

Kort daarna valt er een persoonlijke brief op de mat: de verzekering besluit de schade volledig te vergoeden. "Ik ben er met nul kosten uitgekomen en ik werd bedankt voor alle hulp die ik had geboden. Er zijn dus toch verzekeringsmaatschappijen die er een menselijke maat op nahouden."

"Veel van de diefstalschades zijn voor ons bijna routinewerk", zegt een woordvoerder van ENRA in een reactie aan RTL Nieuws. "Maar bij deze zaak stonden de collega's wel even te kijken. Heel fijn dat deze klant van haar fiets afspringt en hulp gaat verlenen. Hoe kunnen mensen dan zo brutaal zijn? De collega die deze zaak behandelde had meteen zoiets van: hier moeten we wat mee. Hier willen we niet glashard zijn, ondanks dat het volgens onze voorwaarden geen beroving was. In zo'n uitzonderlijke situatie willen we toch even buiten de lijntjes kleuren."

Het is voor Monique een lichtpuntje in een donkere tijd. "Ik heb er echt lang slecht van geslapen. Ik zag die gast nog 600 keer door de lucht vliegen en dat ik zelf voor die bus had gezeten als ik met 'm meegegaan was. Toch wel een heel bijzondere situatie."