Ze is wat hardhorend en het zicht wordt ook minder. Maar bij alle activiteiten van de Vier Dorpen staat ze vooraan.
De honderd jaar die Gerritje van der Hel-Wemerman zaterdag werd, zou je haar lang niet geven. Toen ze drie jaar geleden naar het verzorgingshuis in Beekbergen verhuisde was haar belangrijkste vraag aan haar dochter Alie: "Maar dan kan ik toch nog wel naar gym hè?" En nog altijd bezoekt ze het clubje trouw. Op de stoel bewegen en andere oefeningetjes doen. "Ik zie hier bijna nooit mensen buiten, maar mijn moeder gaat nog graag naar buiten. Ze loopt zo de Loenenseweg af met de rollator", zegt haar enige dochter Alie van der Staaij. Gerritje kreeg twee kleinkinderen en heeft al weer vier achterkleinkinderen, waarvan de kleinste op een paar maandjes na honderd jaar jonger is. Dochter Alie kwam pas toen haar moeder al 39 was. De oorlog speelde haar vader en moeder parten. "Ze hebben wel twaalf en een half jaar verkering gehad. Het kwam er niet van te trouwen." Mevrouw van der Hel ontmoette haar man Marten op een feestje. Waar precies is ze door de voorbij gegleden decennia vergeten. Ze komt zelf van het Hooiland achter de Maten. Haar man kwam van de boerderij in Lieren en daar gingen ze na het trouwen dan ook naartoe. Gerritje was vooral druk met het huishouden, het verenigingsleven en de kerk. "Mensen die alleen waren bezoeken", zegt ze nu. Ze is wat stiller geworden in vergelijking met vroeger, weet haar dochter. Ze vergeet wat meer en hoort niet goed. "Maar nog altijd opgeruimd, dankbaar en tevreden", glimlacht haar dochter. Toen haar vader veertien jaar geleden naar het Zonnehuis moest, fietste haar moeder jarenlang twee keer per dag van Lieren naar Beekbergen om naar haar man te gaan. "Gezond leven", verklaart de bijna-eeuwelinge zelf haar vitaliteit. Morgen is het grote feest en komen zo'n vijftig mensen een gebakje eten. "Met slagroom", glimlacht Gerritje van oor tot oor. Want dan mag wel, als je 100 wordt.