8.2. Gebroken roek
De roek of kraai is in onze eigen regio, aan de andere kant van de grote stad. Het is een bekend straat, een zijweg van de grote doorgaande allee. Van te voren bellen we naar de melder, we kunnen komen, ze zijn thuis.
Het blijkt een adres te zijn waar ik al eens eerder geweest ben, als ik me goed herinner voor een aangereden duif.
Ook hier wordt er vrijwel onmiddellijk opengedaan, ditmaal door een pubermeisje. Zij gaat ons voor naar de achtertuin, daar zit de roek, het is inderdaad een roek en geen kraai, in een kartonnen doos. Beest er uit halen en bekijken. Grote open wond onder de oksel van de rechtervleugel, maar voor de rest zo op het oog in orde.
We nemen het dier mee terug naar de bus. Daar komt net moeders aanlopen. Die was net de hond aan het uitlaten. Zij vertelt dat het dier hulpeloos op straat lag te spartelen en dat voorbijgangers het beest lieten liggen, on het motto: “Daar is toch niets meer aan te doen”. Misschien is dat zo, maar dan kun je zo’n beest allicht uit z’n lijden verlossen. Wij gaan in ieder geval met de roek naar de opvang om het te laten beoordelen. Op de opvang zijn ze meer deskundig dan wij.
Terug in de bus bellen we de opvang. “Kom maar door” zegt die, ik ben er nu toch, dan kan ik hem gelijk bekijken. Het is maar een kort stukje naar de opvang. Daar presenteren we de roek aan de beheerder.
Die bekijkt het dier en constateert dat de vleugel toch echt gebroken is. Véél te bewegelijk. Daar is niets meer aan te doen, die wordt ingeslapen.
Met de zwaluw nog in de bus rijden we naar de andere opvang. Daar aangekomen krijgen we te horen dat het diertje waarschijnlijk niets mankeert. Moet alleen op krachten komen. Hoe ze dat doen met een insecteneter als een zwaluw, daar mogen ze op de opvang het hoofd over breken. Wij gaan terug naar huis.

8.3. Zieke eekhoorn
In de middag krijgen we de volgende melding. Mensen hebben sinds twee dagen een egel in de achtertuin en dat dier eet de laatste dag niet. Beetje vraagtekens, maar de mensen bellen niet voor niets. Ze zullen het wel niet vertrouwen.
Chauffeur haalt me weer op en samen rijden we naar de egel, wederom in de andere regio. Onderweg krijgen we een nieuwe melding, ditmaal over een zieke eekhoorn die in de berm naast een bospad loopt te spartelen. Er is geen adres maar een kaartje met een positieaanduiding is bijgevoegd. De egel is veiliggesteld, de eekhoorn niet. Eerst maar naar de eekhoorn.
Op dat kaartje is met een beetje moeite de naam van een nabijgelegen weg te lezen. Goed, we hebben de naam van het dorp en een straatnaam. We volgen gewoon de weg totdat het kaartje overeenkomt met wat we op de navigator zien. Kind kan de was doen.
Dat blijkt toch wat genuanceerder. We rijden de hele weg af tot aan het dorp. Geen enkele overeenkomst te zien. Maar op het ontvangen kaartje staan wat waterpartijen, mogelijk een oude arm van de nabijgelegen rivier. Tussen die waterpartijen in een huis, een havezate, maar waarvan de naam helaas onleesbaar is.
Chauffeur rammelt de naam van het dorp en de term “havezate” in in het mobieltje en vindt daadwerkelijk een mogelijke bestemming. We keren de bus en rijden richting havezate. Tenminste, dat denken we. Blijkt dat we diametraal de verkeerde kant opgaan. Maar daar komen we pas achter als we een stuk verder zijn.
Maar uiteindelijk komen we in de buurt van de bewuste havezate. En warempel, ik begin overeenkomsten te zien tussen het ontvangen kaartje en het Domdommetje. Gevonden. Het pad waar de eekhoorn zou liggen is afgesloten met een slagboom, dus zetten we de bus neer op een parkeerterrein bij een woonhuis. In de tuin is een vrouw bezig en we vragen of we de bus daar zo lang mogen parkeren. Dat mag.
We lopen terug naar de slagboom en slaan het bospad in. Het kaartje is duidelijk genoeg. Melder had de plaats van de eekhoorn gemarkeerd met wat takken. Precies op de plek vinden we inderdaad die markering. Goed, nu de eekhoorn nog. Dat blijkt ook simpel want chauffeur gaat er zowat bovenop staan.
Het beestje is vrij levendig en probeert me te bijten. Zo kan chauffeur hem van achter beetpakken. In het meegebrachte bakje en klaar. Terug bij de bus tonen we de eekhoorn aan mevrouw en praten nog even.
Dan gaan we onderweg naar de opvang. Eerst die zieke eekhoorn maar wegbrengen want dat het beestje wat mankeert is wel duidelijk.
Bij de opvang neemt de beheerder, de vrijwilligers zijn al weg, de eekhoorn in ontvangst. In de couveuse en morgen maar eens kijken. Daarmee gaan we onderweg naar de egel.

Laatste edit 13-05-2026 11:42