Geschreven toen ik vrijgezel was:

Waarom is het uitgegaan?
Waar is het fout gegaan?
Wij leken voor elkaar geschapen
Jij en ik konden alles aan
Ik maakte een fout voor het leven
Ik heb jou laten gaan
Jij was de liefde van mijn leven
Ik zou alles voor je hebben opgegeven
Ik gaf alleen maar om jou
Waar was mijn verstand
Toen ik jou liet gaan
Samen konden wij alles aan
Nu ben ik alleen en heb ik niets meer om voor te leven
Vaarwel tot ziens.

Schapen op het droge
droge mond van het praten
praten als brugman
een brugman haald op
de neus voor die rijke
stinkers gestonken
hun graf verdronken

De kerk loopt leeg
De zegening ging verkeerd
De gelofte gebroken
een woord te veel uitgesproken
Liefde bekoeld
voor het heilige woord Gods

Het hiernamaals herontdekt
Ontdekkingsreisiger
overleefde de tocht
Door het heerlijke witte licht

Gelofte gebroken
Een woord uitgesproken
Jij keek me aan
ik dacht vertrouwd
wat een goed bestaan
wat jij zei deed me pijn
zo diep
zo fijn
zo veel pijn
zo veel fijne pijn
zo verschrikkelijk erg je zo
te verliezen
Een woord deed de das
om mijn hals rijgen
dichtgeknepen
even zonder adem
buiten zinnen
buiten bewustzijn
geboren verloren
illusie
dat mooie beeld
dat fijne even

Dat woord was goed
en slecht - alles en
niets - mooi en
lelijk - echt en
fantasie - overal
en nergens
Vooral de waarheid
in een notendop
maar de perfecte leuge
Een kunstzinnig stukje
emotioneel
een artificieel stukje
analyse - droogweg
om nat van te worden.

Zonder regen
Een tranendal
Een liefdeslied
een refrein zonder
einde

Een relatie in het
verschiet - zien verdwijnen
Overmoedig uitgesproken
zo pril en toch zo
oud..vergane glorie
verdorie
waarom moest dat nou?

Waar ging dat heen
wat moest dat zijn

Pijn - heel veel pijn
jij forceerde de deur
en ik kijk door het
gordijn
Ik wil toch weer
bij je zijn
even opnieuw
even
Heel even
net alsof
we elkaar jaren
kennen

jij dacht van wel
of jij gapte
en ik trapte

in de stront

ok, vertel..
wat was de grap
of moet ik
mijn agenda
erbij pakken?

Wij zweven, zo licht
alsof wij niks wegen
Wij, dat ene moment
om nooit te vergeten
Zoveel zeggend
toch fluister stil
Bewegen wij ons voort
kijkend in jouw ogen
Zoveel zeggend
ze spreken, maar o zo stil
Stille wateren, diepe gronden
hopend dat er woorden voor bestonden
Voor dat ene moment
dat wij samen waren
En ik in jouw ogen kon kijken
een gevoel van rijkdom
Dat mag voor altijd blijven

Zoveel zeggend,
dat ene moment
Dat wij samen waren
en ik in jouw ogen kon kijken

geschreven in een tijd dat het me allemaal niets meer uitmaakte:

The stars in heaven will avenge me on the moment you don't expect. I can and will be your worst nightmare every single minute. Even in death i will come after you and i will torture you forever! Because i am emotionless.

My spirit will haunt the death, my body will hunt the living. Because i am emotionless.

Ben nu op dreef dus hier komen de laatste:

Death will come to us all,
It has no use to start running,
It will always run faster,
So it's a waste of energy.
----------------------------------------

A grave for the dead
A bed for the living
What's the difference
----------------------------------------

why o why are you so shy, start talking start walking, keep on going til you reach the end, look over the edge and jump, death will take you, so you can finally rest in peace

zal ik er dan ook nog 1tje doen

Welkom in het nu
welkom in het heden,
Waarom ben jij zo weggegaan
plots en zonder reden.

Je hebt een dijk doorgebroken
de overstroming kwam daarna,
Het gat is gedicht
een bende laat je na.

De bende die je hebt gemaakt
zit bij ons van binnen,
Nu jij weg bent
zal je opnieuw beginnen.

Voor ons is er helaas
geen tweede start bij,
Wij gaan door
lopend zij aan zij.

Steunend aan elkaar
zullen wij de horde overwinnen,
De herinnering die rest
zullen we beminnen.

@Loek: zozo.. jammie.. heerlijk mooi.. hoera!

alleen achtergelaten
op het zand
de woestijn
oneindig leeg

brandend
is de zon
voor de meeste verlichtend
mijn pijn

de avond
is kort
de overgang
te snel

de nacht
is koud
helder
maanloos

sterren
lichtpuntjes
van horizon tot horizon
te veel te ver

alleen
en koud
duurt te nacht voort
veel te lang

wakker
wordt ik van de zon
in de verte
zie ik wat groeien

Heden den dag gaat de molen in mijn hoofd
Over alles wat er is gebeurd
En ik kom tot de conclusie
dat het dichten aan mij even niet is besteed.

Liefde
Is een gift
En leidt je door het leven
Fleurt de dagen op
Duurt soms maar heel even
En blijft lang achter in je kop

Stilte,
Einde,
Rust,
Zwart,
Leeg.
Lang gewacht,
eindelijk gekregen.
Ik ben dood.

ooit is geschreven, wil eigenlijk niet meer aan die tijd herinnert worden, maar soms kotm zoiets naar boven...

Ik hou het graag kort
Dat is wat er aan dit gedicht schort
Wat dat betreft kom ik fantasie te kort
En gaan mijn hersenen ervan aan gort

Dit is gedicht is nu al mislukt
En volledig uit zijn verband gerukt
De dichterlijke vrijheid vindt men hier
Dat is het enige wat dan wel lukt

Hoe korter een gedicht, hoe beter
Gedichten verkoop je toch niet bij de meter
je gebruikt ze niet als schoenveter
En maakt je kamer niet completer

Een kort gedicht was dit bedoelt
Maar dat is niet zoals het voelt
Een middelmatig gedicht is het geworden
Wat men nu de prullenbak in sjoelt

Mocht dan de prullenbak gemist zijn
Kunt u altijd met moeite en pijn
het gedicht verdrinken in olie en azijn
en dan nuttigen bij een glaasje rode wijn

Samen met een biefje en een stuk
Brengt het misschien nog wel geluk
Wordt het allemaal een beetje druk
val je vanzelf wel van je stoel of kruk

De inpiratie is nog niet verloren
maar dit gedicht kan me niet meer bekoren
Het gaat uiteinderlijk wel verloren
en begin ik gewoon weer van voren

Dat korte gedicht is nog best lang.

Hoewel die heraux er ook wel wat van weet te bakken.

Het bakken van een gedicht,
gaat niet naar lengte of gewicht
Het gaat om woorden en gevoel
Maar het eindigt soms heel duister en koel

Emotie in het gedicht of rijm
Is als een ring van goud
Het werkt als een lijm
die het geheel bij elkaar houdt.

@CnC, heel mooi geschreven, het raakte me echt toen ik het las

Als de morgen is verloren
En de middag geen hoop meer biedt
Koester dan nog de gedachte
Dat ik je liefheb, zoals je ziet

Zij,
zij die mijn leven bepaalde,
zij die mijn leven vormde,
zij die mijn leven verpeste,
zij die mijn leven gebruikte.
Zij,
zij die mij als slachtoffer zagen,
zij die mij als pispaaltje zagen,
zij die mij als baby zagen,
zij die mij als lucht zagen.
Zij,
zij die mij onzeker maakte,
zij die mij verdrietig maakte,
zij die mij kwaad maakte,
zij die mij boos maakte.
Zij,
zij die ik nog steeds hoor,
zij die in mijn hoofd zitten,
zij die ik veracht,
zij die mijn leven verpeste.
Zij,
zij die eindelijk weg zijn,
zij die pesten leuk vonden,
zij die het grappig vonden,
zij die mij lieten huilen.

Pesten,
waarom?
Zij,
waarom?
Mijn leven,
bepaald door hen.
5 mensen,
mijn leven.
Nooit zal ik helemaal mezelf kunnen zijn,
dankzij hen....

Life Sucks!

Hang on...

Ikke:

Ik leef voor jou
Ik ben er voor jou
Ik spring voor jou
Ik buig voor jou
Ik sterf voor jou
Maar van [vul in] blijf je af

AALTEN, juni 2007

Voor allen die mij zo lief zijn
Jullie knuffels doen mij pijn...
Maar toch - HET IS ZO FIJN...
Vaak weet ik het dan niet meer...
Maar toch - het voelt als nog een keer!
Wat er dan in mij leeft...
Voelt als IEMAND DIE ECHT OM MIJ GEEFT!
Wat is houden van?
Ik weet niet of ik dat nog wel kan