In de chaos van het Indiase verkeer is de claxon niet langer een waarschuwingssignaal, maar een onmisbaar communicatiemiddel. Wat voor velen in het Indiase verkeer voelt als een onschuldige gewoonte, blijkt een tikkende tijdbom voor de volksgezondheid en een zware last voor de Indiase economie.

Volgens gegevens van de Verenigde Naties uit 2022 behoren Indiase steden tot de luidruchtigste plekken op aarde. In Delhi ligt het gemiddelde geluidsniveau rond de 75 decibel – vier keer de limiet die de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) adviseert. Pieken boven de 100 decibel, vergelijkbaar met het geluid van een draaiende kettingzaag, zijn in India geen uitzondering, maar de regel.

De strijd tegen het lawaai is vooral een gevecht tegen een vastgeroeste cultuur. Gebrekkige stadsplanning dwingt vrachtwagens, riksja's en voetgangers in dezelfde krappe ruimtes, waardoor de claxon is getransformeerd tot een multifunctioneel signaal. Vrachtwagens dragen vaak trots de tekst 'Horn Please' (toeter alsjeblieft) op de achterzijde, bedoeld om achterliggers aan te sporen hun aanwezigheid kenbaar te maken bij het inhalen. De industrie speelt hierop in: autofabrikant Mercedes-Benz maakt zijn claxons voor de Indiase markt extra robuust, omdat ze daar vaker worden gebruikt dan waar ook ter wereld. In Kolkata toetert een gemiddelde e-scooterrijder zelfs 131 keer per uur.

Meer dan zestig miljoen Indiërs lijden inmiddels aan gehoorverlies. De schade beperkt zich niet tot de oren alleen. Onderzoek toont aan dat constant lawaai de stressreactie van het lichaam activeert, de slaap verstoort en op de lange termijn de bloeddruk verhoogt. Internationaal onderzoek wijst daarnaast uit dat een toename van slechts vijf decibel aan verkeerslawaai de ontwikkeling van het werkgeheugen bij kinderen met maar liefst 11 procent kan vertragen.

Hoewel specifieke cijfers voor India ontbreken, bieden Europese data een akelig perspectief. In Europa kosten de gezondheidsgevolgen van verkeerslawaai jaarlijks zo'n 0,6 procent van het bbp. Gezien de extreme geluidsniveaus in India kan worden geconcludeerd dat de economische impact daar vele malen groter is.

Onderzoeker Manish Manohare van het Indian Institute of Technology Delhi ontdekte een zorgwekkend fenomeen tijdens een experiment met geluidsopnamen van verkeerslawaai uit Delhi en Londen. Waar Britse proefpersonen direct fysiologische stress vertoonden bij het horen van het lawaai uit Delhi, leken de Indiase deelnemers onbewogen. Manohare waarschuwt echter dat schijn bedriegt: er is sprake van een chronische cardiovasculaire belasting. Indiërs raken mentaal misschien gewend aan het geluid, maar hun hart en bloedvaten doen dat niet, waardoor het risico op een hartaanval aanzienlijk toeneemt.

Oplossingen variëren van grappig en origineel tot technologisch en mechanisch. Zo stelde minister Nitin Gadkari voor om de scherpe claxongeluiden te vervangen door de klanken van Indiase muziekinstrumenten, zoals fluiten of tabla's. Gedragswetenschapper Anand Damani ontwikkelde tien jaar geleden al een apparaatje dat een irritante piep geeft in de auto telkens wanneer de bestuurder toetert; deze piep stopt pas na het indrukken van een knop. In een proef verminderde dit het claxongebruik met 61 procent, maar de techniek werd nooit op grote schaal ingevoerd. Ook de 'stille zones' die werden ingevoerd rond ziekenhuizen en scholen overschrijden vaak tot twee keer de toegestane geluidslimiet, waardoor ook die maatregel weinig kans van slagen heeft.

Wie kijkt naar buurland China ziet hoe het land successen boekt in het stiller maken van steden door geluidsschermen, stiller asfalt en streng overheidsbeleid. Maar voorlopig blijft het in India dweilen met de kraan open. De roep om rust wordt continu overstemd door het overheersende geluid van claxons.