De wc-bril van Piet Post was kapot. Eén simpele online-bestelling later dacht hij het probleem opgelost te hebben. Maar hij had geen idee wat zijn toiletaccessoire zou losmaken.

Ik bestelde een wc-bril. Online. Gewoon een simpele, witte. Niet ergonomisch, niet verwarmd. Geen extra functionaliteiten.

De oude was kapot en dan heb je gewoon een nieuwe nodig.

Bestelling geplaatst, betaald, afgeleverd. Zonder problemen. Ik installeerde hem zelf. Binnen een kwartier was alles geregeld. Geen bijzonderheden.

Daarna begon het.

Op mijn telefoon verscheen een melding. ‘Aanbiedingen voor wc-brillen’. Begrijpelijk. Algoritmes werken nu eenmaal zo. Daarna verschenen er meer meldingen. Wc-brillen in een andere kleur. Wc-brillen die volgens de advertentie ‘uitstekend bij mijn smaak pasten’. Wc-brillen die ik ‘misschien gemist had’. Wc-brillen die volgens een badge populair waren in mijn regio.

Elke website die ik opende, toonde wc-brillen. Niet één of twee, maar complete catalogi. Complete markten, alsof er wereldwijd tekorten dreigden. Ik kreeg aanbiedingen voor wc-brillen met korting, wc-brillen met gratis verzending, wc-brillen met ‘premium scharniertechnologie’. Wc-brillen met klantreviews, video’s, tips. Sommige advertenties suggereerden dat het verstandig was er meerdere in huis te hebben. Voor de zekerheid.

In de trein werd de route-informatie afgewisseld met gepersonaliseerde berichten.

‘Volgende halte: Amsterdam Zuid. Reiziger Post, heeft u deze maand al nagedacht over vervanging van uw toiletaccessoires?’

Op het station wisselden de digitale reclameborden van campagnes terwijl ik langsliep. Eerst sneakers, daarna auto’s, en pas toen ik dichterbij kwam, schakelden ze geluidloos over op sanitaire voorzieningen. Geen animaties. Geen schreeuwerige slogans. Alleen een afbeelding en een prijs.

Op het strand vloog een klein vliegtuig voorbij met een reclamebanner erachter. Geen opvallende tekst, gewoon: ‘Comfortabel zitten begint thuis.’

De advertenties verschenen daarna telkens opnieuw. In mijn nieuwsfeeds. Op schermen in winkels. In de zijlijn van mijn mailbox. Bij het afrekenen van totaal andere producten.

En het bleef doorgaan. Dagen. Weken. De wc-bril die ik al had gekocht, die ik al had gemonteerd, bleef zich melden. Als een herinnering. Zonder reden om ermee te stoppen.

Piet Post, Arnhem