Er was eens een droom en die droom leek vervlogen
En hij scharrelde eenzaam en oud door de stad
Door vrienden van vroeger verlogend bedrogen
Een karikatuur die zijn tijd had gehad
En die stokoude droom ging langs deuren van huizen
Waar ooit hij het stralende middelpunt was
Geliefd en aanbeden, een held in 't verleden
Met een kroon op zijn hoofd en met vleugels van glas
En hij nam ons mee, langs wegen van liefde
Naar hoog in de bergen, naar toppen van kracht
En het uitzicht daarboven was niet te geloven
Zo mooi en zo ver en nog nooit zo bedacht
Maar die stokoude droom zwerft nu door de straten
Verhongerd, vermagerd, verarmd en half blind
Niemand heeft tijd om wat met hem te praten
Alleen af en toe nog een gek of een kind
Dus als je hem tegen komt een dezer dagen
Haal hem in huis, probeer het een keer
Geef hem een stoel en dan moet je hem vragen
"Hee ouwe droom, hoe zat het ook weer
Dat jij ons meenam langs wegen van liefde
tot hoog in de bergen, naar toppen van kracht
De wereld hervormen, de hemel bestormen
Met nieuwe ideeën, nog niet eerder bedacht
Want die stokoude droom heeft nog heel veel te geven
Hij heeft een geheim en dat zijn wij soms kwijt
Maar hij zal ons ook allemaal overleven
Hij is zo oud als de wereld, maar zo jong als de tijd
Maar je moet hem beschermen, je moet hem verzorgen
Je moet hem koesteren onder de zon
Je moet hem vertrouwen, en vandaag al of morgen
Weet je het weer waar het ooit om begon
Dan neemt hij je mee weer langs wegen van liefde
Tot hoog in de bergen, naar toppen van kracht
En daar zal dan blijken dat je verder kunt kijken
En hoger kunt reiken dan je ooit had gedacht.
Een klein lief meisje stond onder een luifel. Ze had juist boodschappen gedaan in de supermarkt, met haar mama.
Ze zal ongeveer 6 jaar oud zijn geweest, Dit prachtige roodharige sproetige beeld van onschuld.
Het stortregende buiten. Je weet wel, dat soort regen dat goten en afvoerputjes doet overstromen, zo gehaast om de aarde te raken,
dat het geen tijd had om de straal wat zachter te zetten.
We stonden allemaal onder deze luifel aan de ingang van de supermarkt.
We wachtten, sommigen geduldig, anderen "geïrriteerd", omdat de natuur hun haastige dag in de war had gegooid.
Ik ben altijd wat dromerig als het regent.
Ik verdwijn in het geluid en in het gezicht dat de hemel het vuil en het stof van de wereld afspoelt.
Herinneringen van "rennen en spetteren" als een "kind" zo zorgeloos spelen in je gedachten, zorgen en stress...
Haar stem was zo mooi toen het de hypnotische trance onderbrak, waar we allemaal in gevangen zaten.
"Mama, laten we door de regen gaan rennen," zei ze.
"Wat?" Vroeg Mama.
"Laten we door de regen gaan rennen!" Herhaalde ze.
"Nee, lieverd. We wachten dat het wat minder wordt" antwoordde mama.
Het kind wachtte nog een minuutje en herhaalde: "Mama, laten we door de regen gaan rennen."
"We worden doornat als we dat doen," zei mama.
Nee, dat zullen we niet, mama. Dat is niet wat je zei vanmorgen" zei het meisje terwijl ze aan haar mama's arm trok.
Vanmorgen? Wanneer zei ik dat we door de regen konden rennen en niet nat zouden worden?"
Het meisje zei kalmpjes: "Weet je dat niet meer? Toen je met papa praatte over zijn kanker toen zei je, als we hier
doorheen geraken, samen, komen we door alles heen!"
Iedereen was opeens muisstil. Ik zweer dat je niets anders hoorde als de regen.
We stonden allemaal doodstil. De volgende minuten kwam er niemand en ging er niemand weg.
Mama dacht even na over wat ze zou antwoorden.
Sommigen zouden het weglachen of haar voor gek uitmaken.
Sommigen zouden zelfs negeren wat ze zei.
Maar dit was een moment van affirmatie in een kinderleven.
Een moment van onschuldig vertrouwen, dat wanneer het gevoed en verzorgd wordt, zal bloeien in geloof in de goede dingen en de hoop van het leven.
"Lieverd, je hebt gelijk. Laten we door de regen rennen. Als het zo moet zijn dat men ons vanuit hierboven nat laat worden, wel.. dan hadden we misschien juist een wasbeurt nodig," zei mama.
Daar gingen ze.
We stonden daar allemaal te kijken en te lachen, toen ze daar vooruit sprongen tussen de auto's door, en jawel, door de plassen. Ze hielden hun boodschappentassen boven hun hoofd voor het geval dat.
Ze werden doornat. Maar ze werden gevolgd door enkele anderen die schreeuwden en lachten als kinderen onderweg naar hun auto's.
En ja, ik ook. Ik rende en werd nat. Ik had ook een wasbeurt nodig.
Omstandigheden of mensen kunnen je geld, je materiële bezittingen en je gezondheid wegnemen.
Maar niemand kan ooit je dierbare herinneringen wegnemen...
Vergeet daarom niet om "tijd" te maken en de gelegenheden te pakken om elke dag herinneringen te maken.
Voor alles en voor elk doel onder de hemel is er een seizoen en een tijd.
Bewaar de zonnige dagen voor de donkere momenten.
Een vriendin zond mij deze boodschap om mij te herinneren aan "het" leven en de waarden in het leven...
Samen een glaasje wijn, een frisse pint, een gezellige BBQ onder buren en vrienden, een terrasje, genietend van de dagelijkse dingen, een beetje
humor...
Ik hoop dat je het apprecieerde.
IK HOOP DAT JE STEEDS DE TIJD NEEMT OM DOOR DE REGEN TE RENNEN.
Ze zeggen dat het een minuut duurt om een speciaal persoon te vinden, een uur hen te waarderen, en dag om van hen te houden.........
maar een heel leven om hen te vergeten.
Stuur dit naar mensen die je nooit zal vergeten en vergeet niet om het ook naar de persoon te sturen die het naar jou gestuurd heeft.
Het is een korte boodschap om ze te laten weten dat je ze nooit zal vergeten.
Als je het naar niemand doorstuurt, dan betekent dat, dat je gehaast bent.
Neem de tijd om te leven!
Houdt contact met je vrienden, je weet nooit wanneer je elkaar nodig hebt.
Verdikkeme wat een mooie van Paul En wat een Mooie van jou..
Ik strompel alleen helemaal alleen ik strompel op mijn oude voeten Ik schuifel voorbij aan menig raam en zie de mensen me groeten
Maar ooit was ik jong en ongetaand met fiere blik kwam ik aangemaand.. hier ben ik en jij zult het weten soms sloeg ik een vent zonder geweten een harde pit zie er zit..
is langzaam gesmolten verdort en vergaan door al die dingen die ben gaan weten belastend materiaal voor mijn bestaan Maar ik ging door en verder keer op keer. Steeds verder en hoger en beklom ze allemaal - vrouwen aan mijn voeten verdreven - want emoties is gevaar. Open deuren zijn gevaarlijke holen Ramen een sluipend bestaan
En tijden gaan en de nachten komen steeds weer dat bed en die zelfde stoel Zo gingen jaren en jaren zullen gaan.. Een eenzaam maar krachtig bestaan..
Toch een blik kwam me gunnen een liefdlijke traan - een zachte hand met strelende vingers - verving mijn plaatstalen pantser bestaan - ik vocht voor meer waarde een zucht en een waan - ik vocht voor de waarheid een woord zo nieuw voortaan. Ik boorde door mijn muren, groef een tunnel door mijn hell - het vuur brande aan mijn schenen, en kloofde aan mijn gehele lijf.
Het vuur is gedooft.. de waan is voorbij het lijf smeulde en de ziel gloeide erbij. Gedachten als bomen elk blad een idee - langzaam kwam de herfst en de ideeën dwarenden ter zij.
Dan langzaam het ontwaken, de schil afgelegt - ontreddering en ontzetting, blijdschap en vrolijkheid - ontgiften van vroege zaken, het nieuwe in de armen gelegt. Langzaam zijn al die oude zaken met de koeien uit de sloot gedregt.
Nu zie ik met heldere ogen, bedrogen door waan en schijn - het lijf zwaar aangeschoten maar de ziel vernieuwd en vrij - menig kijkt naar mij als een nieuw mens - andere woorden zijn van de partij. Mooie ideeën komen naar boven en glijden langzaam langs mijn bomen voorbij..
zie me staan - daar in de straat ik spreek aan, ik praat en verhaal. Ik voel de wind en al haar emoties ik proef de geur van die zomer voorbij bijna grijs gedraaide platen weer nieuw en een grote Hit.
Nu kijk ik terug in mijn grijze gedachten - begrijp essenties van zijn en tijd - Heidegger zou naast me kunnen staan en me toestaan het te verhalen.
Schopenhauer zie ik gniffelend met kleine ogen voorzichtig knikken - ja, dat is waar.. Nietzsche kijkt inspecterend en psychologiseerd mijn hele verhaal. Kant overweegt en reduceerd mijn kardinaal en poogt tot kerning van al dit weten. Wittgenstein sommeert mij tot zwijgen maar waarover je niet kunt praten moet je eerst goed bestuderen, sluit ik er bij aan.
Kirkegaard beeft een beetje van al dat kabaal - Einstein steekt zijn vinger op en zegt.. Energie mahl massa zint gleich die wurtzel der energie - jaja, alles goed en wel.. maar ik stel.. voorbij aan de relativiteit en hoog met de Essentie!
jij hebt nog niet veel berichtjes op je pp staan, daarom schrjif ik maar iets terwijl ik eigenlijk helemaal niets te schrijven heb... mooi gedicht en verder weet ik niets om te schrijven groetjes